எனக்குள் வந்து வீழ்ந்தவளே! - ரீரன்

[Shalini shalu]

இங்கு இந்தக் கதையின் ரீரன் பதிவுகள் பதிவிடப்படும்.

 

[Shalini shalu]

அத்தியாயம் 1

மாடியில் நின்று கொண்டு, பால்கனி வழியாகப், பகலவனைக் கண்களால் பருகி கண் கொண்டு , காஃபியை வயிற்றுக்குக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள் முக்தா.

விரைவாகவே துயில் கலைந்து எழுந்து விடுபவள் தான்.

இரவு உடையை மாற்றும் நினைவு இன்றி , காஃபியின் மணமும், சுவையும் அவளைப் பிடித்து வைத்துக் கொண்டது.

"முகி!" என்ற தந்தையின் அழைப்பில், தலையைத் திரும்பினாள் அவர்புறம்.

"குட்மார்னிங்! இன்னைக்கு சீக்கிரம் போகனும் டா" என்று கனிவுடன் மகளிடம் கூறினார் நீலகண்டன்.

"ஏன் அப்பா?" என்றாள் அவரது செல்ல மகள்.

"மூர்த்தி தான் வர சொல்லி இருக்கான். போனா தான் தெரியும். நீ ஃப்ரெஷ் ஆகிடு" என்று கூறினார் தந்தை.

"ம்ம்! சரிங்க ப்பா"

"மறக்காமல் லன்ச் சாப்பிட்ருங்க! நான் கொடுத்து விட சொல்றேன்" என்கவும்,

"இல்லைடா. ஹோட்டலில் அரேன்ட்ஜ் செய்து இருக்கிறதா மூர்த்தி சொல்லி இருக்கான். நான் அவன் கூட தான் மதியம் சாப்பிடப் போறேன்" எனக் கூற,

"சாப்பிட்டுட்டு மெசேஜ் செய்திடுங்க அப்பா" என்று மட்டும் கூறி தந்தையை வழி அனுப்பினாள் முக்தா.

காலியானக் கோப்பையைக் கழுவப் போட்டவள், துவாலையை எடுத்துக் கொண்டு, குளித்து விட்டு வந்தாள்.

வேலையாட்களிடம் அதிகம் பேச மாட்டாள், அவர்கள் தங்களது வேலையைச் சரியாகச் செய்தாலே போதும் என்று உத்தரவிட்டு இருந்தாள் முக்தா.

காலையுணவு மேஜையில் தயாராகி இருக்க , நாளிதழைப் புரட்டிக் கொண்டு அதைக் கொறித்து முடித்தாள்.

மஸ்காராவைக் கொண்டு கண்களின் இமைகளை அழகாக தீட்டி முடித்தவள், அணிந்திருக்கும் உடையை ஆராய்ந்தாள்.

ஜீன்ஸூம் , டீ ஷர்ட்டும் அவளது உடலை மறைத்திருக்க, அதற்கேற்றாற் போல், அணிகலன்கள் அலங்கரித்திருந்தது அவளை.

பிங்க் வர்ண உதட்டுச் சாயத்தின் அளவைக் கொஞ்சம் தூக்கலாக்கிக் கொண்டு, வீட்டிலிருந்து காரில் கிளம்பினாள் முக்தா.

தோழிமார்களுடன் நேரத்தைச் செலவழிக்கத் தான் பயணித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

உணவகம் ஒன்றில் குழுமியிருந்த நான்கு பெண்களும், ஐந்தாமவளுக்காகக் காத்திருந்தார்கள்.

"ஹேய்! முகியோட அப்பா நீலகண்டன் இருக்காருல்ல? அவரோட ஃப்ரண்ட் பையன் மஹதனைத் தான் அவ லவ் பண்ணிட்டு இருக்கிறா!" என்று லிஷா என்பவள் கூறிக் கொண்டு இருந்தாள்.

"மஹதனா? நானும் அவனைப் பத்திக் கேள்விப்பட்டிருக்கேன்" என்றாள் ஜியா.

"ஆனால், அவன் இவளைக் கண்டுக்கிறா மாதிரியே தெரியலை" என்று கூறினாள் ஹீமா.

"அதையும் சொல்லியாச்சு. அவ கேட்கிறாகவே இல்லை. கேட்டால், லவ்!" என்று சலித்துக் கொண்டாள் ஷீலா.

இப்படியாக, நான்கு பேரும் பிரித்து மேய்ந்து கொண்டிருந்த தோழியும் அங்கு வந்து சேர்ந்தாள்.

"என் கதை தான ஓடுது?" என்றபடி தன்னுடைய குளிர் கண்ணாடியைக் கழட்டி விட்டு, நாற்காலியில் அமர்ந்தாள் முக்தா.

"ஆமாம். எங்களுக்குப் பொய் சொல்ல அவசியமில்லை முகி!" என்று துடுக்காக கூறினாள் ஹீமா.

"அப்படியா? எனக்கும் உங்களோட அட்வைஸைக் கேட்கனும்னு எந்த கட்டாயமும் இல்லையே!" என்று அவள் பாணியிலேயே திருப்பிக் கொடுத்தாள்.

"இது ஒன்னும் பெருமை கிடையாது முகி!" என்று அவளைக் கடிந்து பேசினாள் லிஷா.

"உஃப்! ப்ளீஸ்! நான் ஹேப்பியா இருக்கலாம்னு வந்தால், வரிசையாக அட்வைஸைத் திணிக்கிறீங்களே!" என்று ஆற்றாமையுடன் கூறினாள் முக்தா.

"நாங்க சொல்றதை சொல்லிட்டோம் முகி! இதுக்கும் மேல் நீ ட்ரை பண்றது வேஸ்ட்!" என்று அடித்துச் சொன்னாள் ஜியா.

"அப்படியே இருந்துட்டுப் போகட்டும். இன்னொரு தடவை அசிங்கப்படுத்துற மாதிரி பேசினால், நம்ம ஃப்ரண்ட்ஷிப் கட் ஆயிடும். பாத்துக்கோங்க!" என்ற முடிவுடன் அவள் கூறி விடவும்,

"என்னமோ போ முகி. நாங்க சொல்றது இப்போ புரியாது. பட்டுத் தெரிஞ்சுக்கோ!" என்றவாறே பேச்சை மாற்றி விட்டனர் மற்ற நால்வரும்.

அதற்குப் பிறகு, தங்களுக்கான உணவுகளை வரவழைத்து உண்டனர்.

"அப்படி மஹதன் உன்னை ஹர்ட் பண்ணினால், தயங்காமல் எங்ககிட்ட வந்து பேசு முகி! ஈகோ பார்த்துட்டு வராமல் இருந்துடாத!" என்று அறிவுரை வழங்கினர் அவளது தோழிகள்.

"அப்படி சொன்னால் மட்டும், மனசுக் கஷ்டப்படுறா மாதிரி தான பேசுவீங்க!" என்று ஏளனமாக கேட்டாள் முக்தா.

"நாங்க அந்த அளவுக்குக் கேவலமானவங்க இல்லை. இப்போ நீ தான் எங்களைக் கஷ்டப்படுத்திட்டே. இனிமேல் நாம் மீட் பண்ண வேண்டாம்" என்று காயம்பட்டவர்கள் அங்கிருக்கவும், அவளிடம் நின்று பேசவும் பிடிக்காமல் வெளியேறினர்.

தன்னுடைய நான்கு தோழிகளும் பாதியிலேயே கிளம்பி விட்டதைக் கண்டு, தொய்ந்து போனாள் முக்தா.

அவளுக்குள் இருந்த இறுமாப்பு நால்வரையும் தடுத்து நிறுத்த விடவில்லை.

அமைதியாக வீட்டிற்குச் சென்று, தந்தைக்குத் தான் செல்பேசியில் அழைப்பு விடுத்தாள்.

"முகி" என்ற தந்தையின் விளிப்பைக் கேட்டதும், எங்கிருந்து தான் புத்துணர்வு வந்ததோ!

"அப்பா! ஆஃபீஸில் இருக்கீங்களா?" என்று வினவினாள் முக்தா.

"ஆமா டா. என்ன விஷயம்?"

"வொர்க் முடிஞ்சு எப்போ வீட்டுக்கு வருவீங்கப்பா?" என்றாள் மகள்.

"வர நைட் ஆகுமே. ஈவ்னிங் மூர்த்தியைப் பார்த்துப் பேசனும்" என்று கூறினார் நீலகண்டன்.

"ஓகே ப்பா" என்றவள், தந்தையிடம் எதுவும் சொல்லாமல், சாதாரணமாகப் பேசி விட்டு வைத்தாள் முக்தா.

தன்னைச் சுத்தப்படுத்திக் கொண்டு, சமையலறைக்குள் போய், அங்கிருந்த வேலையாட்களிடம்,

"எல்லாரும் வெளியே போங்க. நான் காஃபி போடனும்" என்று உத்தரவிட்டாள்.

இந்த வீட்டில் இதெல்லாம் பழக்கம் தான். முக்தா தன் மனதை நிலைப்படுத்திக் கொள்ளச் செய்யும் ஒரு சில வேலைகளில் இதுவும் ஒன்று.

அவளுக்குச் சமையல் நன்றாகவே வரும். மேற்கத்திய உணவுகள் மட்டுமில்லாமல், இந்திய உணவுகளும் அத்துப்படி.

காபியைப் பருகிக் கொண்டவள், மஹதனுக்குச் செல்பேசியில் அழைத்தாள்.ஆனால், வழக்கம் போல, அவன் அதை ஏற்றுப் பேசவில்லை.

முக்தாவின் தோழிகள் சரியான சமயத்தில் தான் அவளுக்கு அறிவுரை கூறியுள்ளனர். ஆனால் அதைப் பின்பற்றுவது அவளுடைய தனிப்பட்ட விருப்பம் அல்லவா! இப்போதே அவர்கள் கூறியதைச் செவிமடுத்து இருந்தால், எதிர்காலத்தில் படப் போகும் அவமானங்களில் இருந்து , முக்தா தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொண்டிருக்கலாம்.

தாயின் வளர்ப்பு இல்லை தான்! தந்தையும் சுதந்திரத்தை அளவுக்கதிகமாக கொடுத்திருக்கிறார் தான். ஆனாலும், தனக்குரிய கட்டுப்பாடுகள் என சிலதை வகுத்துக் கொண்டுள்ளாள்.

'ஸ்டேட்டஸ்' - பணம் பிரதானமாக இருக்கும் பட்சத்தில், நமக்குத் தான் மற்றவர்கள் வளைந்து கொடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவளுக்குள் வேரூன்றி இருந்தது.

அதனால், மற்றவரிடம் பேசக் கூடாத ஒரு சிலவற்றைப் பேசிக் காயப்படுத்தி விடுவாள் முக்தா.

இந்தக் குணங்கள் நல்லது என ஒருநாளும் சொல்லவில்லை.
மாற்றிக் கொள்ளும் தருணம் கட்டாயம் வர வேண்டும். அப்படி வரும் போது, என்று சில ஞானோதயங்களும் முக்தாவிற்கு அவள் கேட்காமலேயே கிடைக்கப்படும்.

அன்றைய சமூக வலைதளங்களை ஆராய்ந்தவாறே பொழுதைக் கழித்தாள் முக்தா.

இந்தக் கதையின் நாயகன் கிஷான் அல்லவா! அவனுடைய அறிமுகத்தைப் பற்றிப் பார்ப்போம்.

கிஷானுடைய தந்தை காஞ்சியப்பன் மஹதனின் அப்பா திருமூர்த்தியைப் போல வசதி படைத்தவர் தான்.
ஆனாலும் , தொழிலில் அபார வளர்ச்சி அடைந்த போதும் , அதற்கேற்ப குணத்தை மாற்றிக் கொள்ளாமல் , முன்னர் இருந்த அதே நிலையிலேயே இன்றும் அவரது துறையில் வெற்றிகரமாக கோலோச்சிக் கொண்டிருக்கிறார்.

அவரது துணைவி சித்ரலேகாவும் கணவனின் தொழிலிலும் , மகனின் தொழிலிலும் பங்குதாரராக இருக்கிறார்.

"நீயும், நானும் பார்ட்னர்ஸ்ன்னு தான் பேரு. ஆனா, நான் மட்டும் தான், ரெகுலராக இந்த ஹோட்டலுக்கு வந்துட்டு இருக்கேன்!" என்று குறைபாட்டான் கிஷான்.

"அதனால் என்னடா? நானும் வரனும்னா சொல்லு! தினமும் வந்துடறேன்" என்று நண்பனிடம் கூறினான் மஹதன்.

"தினமும் வர வேண்டாம். எப்போதாவது வரலாமே டா? அப்படியே என்கூட பேசிட்டுப் போன மாதிரியும் இருக்குமே!"

"ம்ம். இது ஓகே. வாரத்துக்கு ஒரு தடவை வர்றேன் கிஷான். அதுக்கு மேல வர சொல்லாத. புரிஞ்சுக்கோ" என்க,

"சரி மஹத்! நீ வந்து ஹோட்டலைச் சரி பார்த்துட்டுத் போயிடு. எனக்கும் திருப்தியாக இருக்கும்"

தங்கும் விடுதி ஒன்றில் இருவரும் பங்குதாரர்கள் தான்.

அதில், கிஷான் மட்டும் நாள் தவறாமல், விடுதிக்கு வந்து, தனது முதலாளித்துவத்தைக் காட்டிக் கொள்வான். நேர்மையாகத் தான் ஒவ்வொன்றையும் அவன் நடத்துவதால், இன்னொரு உரிமையாளனான மஹதனுக்கு அதிக வேலையே இருக்காது. அதனால், விடுதியை எட்டிக் கூடப் பார்க்காமல் இருக்கிறான்.

அவன் அப்படியே இருந்து விடுவது முறையன்று, என அடிக்கடி வந்து மேற்பார்வையிட்டுச் செல்லுமாறு வலியுறுத்திக் கொண்டிருக்கிறான் கிஷான்.

"உங்கிட்ட இன்னொரு விஷயமும் பேசனும்டா!" எனவும்,

"சொல்லு மஹத்?" என்று அதைக் கேட்கத் தயாரானான் தோழன்.

"நீலகண்டன் சாரோட பொண்ணு முக்தாவை உனக்குத் தெரியும் தான?" என்று கேட்டான்.

"ம்ஹ்ம்! தெரியுமே! அவங்களைப் பத்தி நீயே சொல்லி இருக்கியே! அவரே எனக்கு இன்ட்ரோ பண்ணிருக்காரே!" என்றான் கிஷான்.

"அந்தப் பொண்ணுக்கு என் மேல் லவ் இன்ட்ரெஸ்ட்!" எனக் கூறவும்,

"உனக்கு ஓகேன்னா அக்சப்ட் பண்ணு" என்று இயல்பாக கூறினான்.

"இல்லையே டா. அங்கிளோட பொண்ணு, ஃப்ரண்ட்ஷிப் மெயின்டெய்ன் பண்றதுக்கு எனக்கு இஷ்டம் தான். காதல்ன்னு யோசிக்கலையே" என்று தன் எண்ணத்தைக் கூறி விட்டான் மஹதன்.

"அதை அவங்ககிட்ட சொல்லிட்டியா?"

"எப்பவோ சொல்லிட்டேன். மாறுவ, என் மேல் லவ் வரும்னு வெயிட் பண்றாங்க"

"ஓஹ்! நீயும் மாறிடும் போலவே?" எனக் கேட்கவும் மறக்கவில்லை கிஷான்.

"என்ன மாறனும்? அவங்க புரபோஸ் செய்ததை, நான் குறை சொல்லலை. எனக்கும் இஷ்டம் இல்லை. அப்பறமும் காத்திருக்கிற அளவுக்கு நான் அவ்ளோ பெரிய அழகன் கிடையாதே!"

"நீ அழகன்னுப் பார்த்து தான் அவங்க லவ் பண்ணாங்கன்னு உன்கிட்ட சொன்னாங்களா? சம்திங் உன்னோட கேரக்டர் பிடிச்சு இருக்கலாம். அதனால் லவ் வந்திருக்கலாம்!" என்று புரிய வைத்தான் கிஷான்.

"கண்டிப்பாக இருக்கும். நான் அதை மறுக்கலைடா. இப்போ டைரக்ட் ஆக சொன்ன பிறகும், எதிர்காலத்தில் நடக்கும்னு, காத்திருக்கிறது முட்டாள்தனம் தான?" என்று வினவினான் மஹதன்.

"ஆமாம். நீ நம்பிக்கை கொடுக்காமல், இப்படி வெளிப்படையாகச் சொன்னதே போதும். நீ அவங்களை ஏமாத்தலை. முக்தாவும் புரிஞ்சு, தன்னை மாத்திக்கட்டும்"

தங்கும் விடுதியில் செய்ய வேண்டிய எதிர்காலத் திட்டங்களைச் பற்றி விரிவாகப் பேசி விட்டுக் கிளம்பினர் இருவரும்.

- தொடரும்

 

[Shalini shalu]

அத்தியாயம் 2

சுற்றியிருந்த மற்றவர்களும் திருமூர்த்தியின் மேலிருந்த விசுவாசத்தில் அவர் கூறியதை நம்பி விட்டனர்.

அவரும் தன் கம்பெனியில் முக்கியப் பதவிகளில் வகிப்பவர்களை ஏமாற்றும் நோக்கத்தில் செயல்படவில்லை.

தரம் நன்றாக இருக்கும் பொருளைத் தான், தயாரிக்கும் யோசனையை முன் வைத்திருந்தார் திருமூர்த்தி.

அந்த மீட்டிங்கின் முதன்மைப் பேச்சே அதைப் பற்றியது தான்!

"எங்களுக்கும் சம்மதம் சார்!" என்று நீலகண்டனைச் சேர்த்து, அங்கிருந்த மற்ற உயர் பணியில் இருப்பவர்களும் ஒப்புக் கொண்டனர்.

மதிய உணவுக்கான வேளை வந்ததும், சாப்பாடு தன் இருப்பிடத்திற்கு வருவதற்கு முன்னாலேயே, தான் உணவுண்ணப் போவதைக் குறுஞ்செய்தியாக மகளுக்கு அனுப்பி வைத்து விட்டார் நீலகண்டன்.

"மூர்த்தி அங்கிள் கூட தான லன்ச்ன்னு சொன்னாரு" என்றபடி, யோசனையில் இருந்தவளுடைய செல்பேசியில் குறுஞ்செய்தி வந்தது.

மதிய உணவை எடுத்துக் கொண்டதாக தந்தை தான், அதை அனுப்பியிருந்தார். அந்த குறுஞ்செய்திக்குப் பதில் அனுப்பியவளுக்கு , வேறு என்னப் பொழுதுபோக்கு இருக்கிறது செய்வதற்கு? உறக்கத்தில் ஆழ்ந்து விட்டாள் முக்தா.

அதற்குப் பின்னர் தான், வெளி வேலைகள் முடிந்து, வீட்டிற்கு வந்து, மகளின் உறக்கத்தை உறுதி செய்து கொண்டு, தன்னறைக்குள் நுழைந்து கொண்டார் நீலகண்டன்.

தெளிவாகப் பேசியப் பிறகு ஏன் அலைப்புறுகிறாய்? முக்தா புரிந்து கொள்வாள் என்றெல்லாம் கூறிய இன்னும் கொஞ்ச நாளில் முக்தாவின் நிலைக்குத், தான் மாறப் போகிறோம் என்பது கிஷானுக்குத் தெரியவில்லை.

அவளது புறம் அல்லது அக அழகு அவனை ஈர்க்கப் போகிறது, அதற்காக, தான் வருடக்கணக்கில் காத்திருக்கப் போகிறோம் என்பதும் அவன் யோசித்துப் பார்க்காத ஒன்று.

இயல்பிலேயே கலகலப்பும், பொறுமை குணமும் பெற்றதால் தான் , இன்று வரை மஹதனுக்கு உற்றத் தோழனாக நிலைத்து இருக்கிறான் கிஷான்.

மடிக்கணினியின் விசையைத் தட்டிக் கொண்டவனுக்குள் திடீரென்று ஒரு நினைவு. அவன் வெகு விரைவில் முக்தாவை நேரில் சந்திப்பதாக இருந்தது அதன் சாராம்சம்.

"இப்படியெல்லாம் தோன்ற அளவுக்கு ரொம்ப அடிக்ட் ஆன மாதிரி இருக்கே!" என்று பெண்ணவளைப் பற்றிய‌ யோசனையைத் தள்ளி வைத்து விட்டான் கிஷான்.

அடுத்த வந்த நாட்களில், கிஷானுக்கும், மஹதனுக்கும் தங்கும் விடுதியில் செய்த மாற்றங்களைச் சரி பார்க்கவே நேரம் போதாமல் இருந்தது.

அனைத்தையும் முடித்துப் பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டார்கள் நண்பர்கள்.

அலுவலகத்தில் மஹதனின் அறையில் பேசிக் கொண்டிருந்த கிஷான்,

"இங்கேயும் சேஞ்சஸ் பண்ணனும் போலயே?" என்று நண்பனின் தங்கும் விடுதியையும் மாற்றி அமைக்க வேண்டும் என வலியுறுத்திக் கொண்டிருந்தான்.

"யெஸ் கிஷான்! அதுக்கு முன்னாடி இங்கிருக்கிற ஃப்ரண்ட் ஆஃபீஸ் ரிசப்ஷனிஸ்ட் வேலைக்குப் பொறுப்பாக ஒரு ஆளைத் தேர்ந்தெடுக்கனும்" என்றான் மஹதன்.

"இதுக்கு முன்னாடி வேலை பார்த்தவங்க?"

"அந்தப் பொண்ணு சரியாக வேலைப் பார்க்கிறது இல்லைன்னுக் கம்ப்ளைன்ட்ஸ். ஃப்ரஷரைத் தான் வேலைக்கு எடுக்கனும்" என்று பதிலளித்தான்.

"ஏன் அப்படி?"

"ஆமாம். இப்போ இருக்கிறவங்க அனுபவசாலி தான். ஆனால் வேலையில் கவனம் இல்ல. விருந்தாளிகள் கிட்ட இருந்து நிறைய புகார்கள் வருதுடா"

"சரி. நியூஸ் பேப்பரில் விளம்பரம் கொடுத்துடு. இல்லைன்னா எங்கிட்ட சொல்லு, நான் பாத்துக்கிறேன்" என்று கூறினான் கிஷான்.

"விளம்பரம் கொடுத்துப் பார்ப்போம்" என்று கூறிக் கொண்டிருக்கும் போது, அங்கிருந்த லேண்ட்லைன் ஒலித்தது.

"சார் ! உங்களைப் பார்க்க முக்தா மேடம் வந்திருக்காங்க" என்று அறிவித்தாள் முன் அலுவலக வரவேற்பு வேலையில் இருக்கும் பெண்.

"என்ன விஷயம்னு கேளுங்க?" என்றதும்,

அங்கே, அவன் சொன்னது போல முக்தாவிடம் கேள்வியைக் கேட்டாள் அப்பெண்.

"நான் அவரோட க்ளோஸ் ஃப்ரண்ட். பர்சனல் ஆகத் தான் பேசனும். உங்கிட்ட சொல்ல முடியாத விஷயம்னு சொல்லு" என்று கட்டளையைப் பிறப்பித்து விடவும்,

அதை அப்படியே அவனுக்குக் கடத்தினாள் வரவேற்பில் இருந்தப் பெண்.

"ஓகே. வர சொல்லு" என்று அழைப்பை வைத்து விட்டான்.

அவனுடைய முகத்தில் சலிப்புத் தெரியவும்,"யார் வர்றா மஹத்?" என்று கேட்டான் கிஷான்.

"முகி தான்" என்றான்.

"அவங்களா?" என இவனுடைய ஆச்சரியத்தைக் கண்டு, குழப்பத்துடன்,

"ஆமாம். அதில், உனக்கு ஏன் இவ்ளோ ஆச்சரியம்?" என்று கேட்டான்.

"இல்லையில்லை. சும்மா தான். நானும் அவங்களைப் பார்த்து ரொம்ப நாளாச்சே! அதான்" என்று வாய்க்கு வந்ததை உளறி விட்டு அவளின் வரவிற்காக வாயிலைப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான் கிஷான்.

எதையும் நொடியில் கண்டுபிடித்து விடும் மஹதனுக்கு, தோழனின் இந்த மாற்றம் மட்டும் தெரியாமல் போகுமோ? அவனே வாய் திறக்கட்டும் என்று விட்டு விட்டான்.

அதற்குள், அலுவலக அறைக் கதவைத் தட்டி விட்டு, மெத்தனமாக வந்து நின்றவளை மேலிருந்து , கீழாக ஆராய்ந்தான் கிஷான்.

"ஹாய் மஹத்!" என்ற அவளது மிகுந்த மகிழ்ச்சி இவனுக்குள் நிறைவைக் கொடுத்தது.

இந்தக் காரணத்தினால் தான், முக்தா தன்னை ஈர்க்கிறாளோ? என்று தோன்றியது கிஷானுக்கு.

ஆனால், உணர்ச்சியற்ற முகத்துடன் அவளை வரவேற்றான் மஹதன்.

"என்ன முக்தா?"

அவன் கேட்டதும், கிஷான் அங்கு இருப்பதைப் பார்த்தவள்,

"உன்கிட்டப் பேசனும்" என்று தயக்கத்துடன் கூறினாள்.

"நான் வெளியே‌ இருக்கேன்" என்று நாகரீகமாக ஒதுங்கிச் சென்று விட்டான்.

அவன் வெளியேறியதும்,

"நானும் நீ மாறுவன்னு நினைச்சுட்டு இருக்கேன் மஹத்!"

"இதோ பாரு முகி. அதெல்லாம் நடக்காத காரியம்! நீ தான் மாறனும்" என்று திட்டவட்டமாக கூறினான்.

வெளியே காத்திருந்தவனின் மனநிலை தான் என்னவென்றே புரியாத ஒன்றாகிப் போனது.

அவளுடைய கெஞ்சலைப் பார்க்கத் தேவையிராது என்று தான் வந்து விட்டான் கிஷான்.

அந்த அளவிற்குத் தனக்கு முக்தாவின் மேல் காதலா? அவனது மூளையை யோசனைகள் சூழ்ந்து விட்டது.

"யோசிச்சு முடிவு பண்ணு மஹத்! உன் ஃப்ரண்ட் வேற வெளியே காத்திருப்பாரே.நானும் கிளம்பறேன்"

அவள் சென்றதே போதும் என நாற்காலியில் அமர்ந்து விட்டான் மஹதன்.

கதவைத் திறந்து கொண்டு வந்தவளை விழிகளை உருட்டிப் பார்த்து,

"ஹாய் முக்தா!" என்றான்.

அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்தவளோ,"கிஷான் தான?" எனப் பேச்சுக் கொடுத்தாள்.

"யெஸ்!"

தன்னை ஞாபகம் வைத்திருக்கிறாள் என்ற நிறைவு அவனுக்கு.

"என்ன?"

வேண்டாவெறுப்பு மிகுந்த கேள்வி தான் வெளி வந்தது அவளிடமிருந்து.

"ஒரு விஷயமும் இல்லை. சும்மா ஹாய் சொன்னேன்" என்று குறும்புடன் கூறியவனிடம்,

"அப்படியா? பை!" என்று பதில் கூறி விட்டுப் புறப்பட்டாள் முக்தா.

குறுஞ்சிரிப்புடன் அறைக்குள் புகுந்தான் கிஷான்.

கடுகடுத்த முகத்துடன் அவனிடம்,
"அப்பப்போ இங்கேயும் வந்துடறா?" என்று குறைபாட்டான் மஹதன்.

அதைப் புன்னகையுடன் கேட்டுக் கொண்ட கிஷானுக்கு வேறு ஒன்றும் சொல்லத் தோன்றவில்லை. ஆனால், அவனது மனமோ முக்தாவை நினைத்து, நொடித்துப் போயிருந்தது.

தந்தைக்கு முன்னர் வீட்டிலிருக்கும் முக்தாவை, இன்றோ நீலகண்டன் தான் வரவேற்றார்.

"இவ்ளோ சீக்கிரம் வந்துட்டீங்களே அப்பா?" என்று ஆச்சரியமாக கேட்டாள் மகள்.

"ஆமாம் முகி.மஹதனைப் பார்த்துட்டு வந்துட்டியா?" என்று தான் ஆரம்பமானது அவர்களது பேச்சு வார்த்தை.

அதில், காயப்பட்ட மனதுடன்,"ம்ஹ்ம்… பார்த்துப் பேசிட்டு வந்துட்டேன் ப்பா" என்றாள் முக்தா.

"எப்பவும் போல தான?" எனக் கேட்டார் தந்தை.

"ஆமாம் ப்பா. அதுனால என்ன இப்போ? நீங்களும் மூர்த்தி அங்கிள் கிட்ட எனக்காகப் பேசுங்க"

"நான் உனக்காகப் பேசத் தயார் முகி. ஆனால் மஹதனும், அவனோட ஃபேமிலியும் சம்மதிக்கிற வரைக்கும் நீ ஒன்னுப் பண்ணனும்" என்று கூறினார் நீலகண்டன்.

"என்னப் பண்ணனும் ப்பா?" என வேகமாக கேட்டாள்.

" கொஞ்ச நாளைக்கு ஃப்ரண்ட்ஸோட ஜாலியாக டூர் போயிட்டு வா. அதுக்குள்ளே பேசிடறேன்" என்று உறுதியாக கூறினார் அவளுடைய தந்தை.

"டூரா? நீங்க தனியாக இருப்பீங்களே ப்பா?" என்று பதறினாள் முக்தா.

"உன்னை விட்டு எப்படி பிரிஞ்சி இருப்பேன்? அது தான் கஷ்டம். மத்தபடி, புதுப்புது ஐடியாஸ் கொட்டிக் கிடக்கிறதால், வேலையில் மூழ்கிட்டாப் போச்சு" என்று பரிவாகப் பேசினார் நீலகண்டன்.

"எனக்கும் அதே ஃபீல் இருக்குமே ப்பா! அப்பறம், என் ஃப்ரண்ட்ஸ் இப்போ என் மேல் கோபமாக இருக்காங்க!" என்று சோகமாக கூறிய மகளிடம்,

"அவங்க இல்லைன்னா வேற ஃப்ரண்ட்ஸ் இல்லையா? நம்பிக்கையாக இருக்கிற ஃப்ரண்ட்ஸோட போயிட்டு வா முகி" என ஆறுதல் கூறினார்.

"சரி அப்பா"

தோழிகளும் தன்னுடன் பேசுவதைக் குறைத்துக் கொண்டனர் என்பது முக்தாவின் மனதை வெகுவாக உலுக்கியது. இன்று மஹதனும் தன்னைச் சிறப்பாக கவனித்து விட்டான். இவ்விரண்டையும் தாங்கிக் கொண்டு, மறக்க பிரயத்தனங்கள் செய்ய வேண்டும் என்பதால், அது வெளிநாட்டுக்குச் சென்றால் தான் முடியும் என்று! தந்தை சொன்னதை ஒப்புக் கொண்டாள் முக்தா.

அதற்கான ஆயத்தப் பணிகள் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் போது, அவ்விடயம் மஹதன் காதுக்குப் போக, யதேச்சையாகப் பேசியதில் கிஷானுக்கும் தெரிந்து விட்டது.

- தொடரும்

 

[Shalini shalu]

அத்தியாயம் 3

முக்தாவின் வெளிநாட்டுப் பயணத்தைப் பற்றி அறிந்து கொண்ட கிஷானுக்கு மனம் வலிமையை இழந்தது.

அப்போது தான், அவள் மேல், அவன் கொண்ட காதல் தெரிந்தது.

"டேய்! மஹத்" என நண்பனை அழைத்தான் கிஷான்.

"என்னடா?" என்று சாதாரணமாகப் பேசிய மஹதனிடம்,

கிஷான்,"முக்தா!" என்கவும்,

"அவளுக்கு என்ன?"

"ஃபாரீனுக்குப் போயிட்டாங்கன்னு உனக்குத் தெரியும் தானடா?" என்று விரக்தியுடன் கேட்டான் தோழன்.

"தெரியும். அப்பா சொன்னார். நீ ஃபீல் பண்ணுவன்னும் தெரியும்" என்று சேர்த்துச் சொன்னான்.

"மஹத்" குரலை உயர்த்தவும்,

"என்னை வேற என்ன சொல்ல சொல்ற கிஷான்?" என்று அவன் கோபத்திற்குக் கண்டனம் தெரிவித்தான்.

சினம் கொண்டு என்ன சாதிக்க முடியும் என்று அமைதியாகி விட்டான் கிஷான்.

ஆனால் , இதற்கு மாறாக ,
வெளிநாட்டில் ஆனந்தமாக தோழிகளுடன் சேர்ந்து பொழுதைப் போக்கிக் கொண்டிருந்தாள் முக்தா.

அவளுடைய பிரியமான தோழிகள் எல்லாரும், முக்தா அழைத்தும் வர முடியாது என்று சொல்லி விட்டனர்.

அதனால், தன்னுடன் பயின்ற ஒரு சில கல்லூரிக் கால சிநேகிதிகளுடன் கிளம்பி விட்டாள்.

செல்லும் இடமெல்லாம் எதாவது பொருளை வாங்கி அவர்களுக்குப் பரிசளித்து விடுவாள் முக்தா.

அதனாலேயே, எதிர்காலத்தில் இன்னுமின்னும் அவளுடன் வெளிநாட்டுப் பயணங்களை மேற்கொள்ளத் திட்டமிட்டு உள்ளனர் அந்த சிநேகிதிகள்.

"நாம தான் இன்ஸ்டாகிராமை அலற வச்சிட்டு இருக்கோம்!" என்று தொழிகளில் ஒருத்தி ஆர்ப்பரித்தாள்.

"அத்தனை ஃபோட்டோஸையும் அப்லோட் பண்ணிட்டியா ஸ்ருதி?" என்று கேட்டாள் முக்தா.

"யெஸ்! எடுக்க எடுக்க அப்லோடிங் தான்!"

அவர்களது மனநிலை எல்லாம், மற்றவர்கள் தங்களைப் பார்த்துப் பொறாமைக் கொள்ள வேண்டும் என்பது மட்டுமே!

அதையெல்லாம் தெரிந்து கொள்ளும் நிலையில் முக்தா இல்லை.

"ஃபரண்ட் ஆஃபீஸ் ரிசப்ஷனிஸ்ட் வேலைக்கு நான் சொல்ற, பிரபலமான நியூஸ் பேப்பர்களில் பேசி விளம்பரம் கொடுங்க. நம்மளோட ஆஃபிஷியல் (அதிகாரம் சார்ந்த) மெயிலை (மின்னஞ்சல்) சரியாக அனுப்புங்க. இன்டர்வியூவுக்கு (நேர்காணல்) வர்றவங்களை கரெக்டா வழி காட்டுங்க!" என்று தன்னுடைய விடுதியில் நடத்தப்படும் நேர்காணல்களை மேற்பார்வையிடும் குழுவிற்கு அறிவுறுத்தினான் மஹதன்.

அவன் தன் மகளைப் பற்றிய எந்த கவலையும் இல்லாமல் அலுவலகப் பணிகளைச் செவ்வனே நடத்திக் கொண்டார்கள் என்பது கண்டு நீலகண்டனுக்கு குறுகுறுப்பு உண்டாயிற்று.

மகள் அவனை விட்டு தூரம் சென்றும் கூட, கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ளும் ஆர்வம் இல்லை அவனுக்கு, எனும் நிதர்சனம் நீலகண்டனைத் தாக்கியது.

உடனே அவளை இங்கு வரவழைக்க முடிவு செய்தார்.

அதற்குள் முக்தாவே தந்தைக்குக் கால் செய்து நிலவரத்தைக் கேட்டாள்.

"அப்பா! மஹதனுக்கு என்னோட நினைப்பு இருக்கா? உங்ககிட்ட ஏதாவது விசாரிக்குறாரா?"

மகளிடம் பொய் சொல்லத் துணியவில்லை நீலகண்டன்.

"இல்லை முகி. அவனோட ஹோட்டலை டெவலப் பண்ணிட்டுத் தான் இருக்கானே தவிர, உன்னோட நினைப்புக் கொஞ்சமும் இல்லை!" என்று குறைபட்டார் தந்தை.

"என்னப்பா சொல்றீங்க?" என்று வருத்தத்துடன் கேட்டாள் மகள்.

அப்படியென்றால், அவன் தன்னை மதிக்கவே இல்லை என்பதை இன்னும் ஆழமாக உணர்ந்து கொண்டாள் முக்தா.

இன்னுமே விட்டு விட முடியாமல், முரண்டியதால், "நான் அங்கே கிளம்பி வர்றேன் அப்பா!" என்று கூறினாள்.

"வேணாம் டா. நீ என்ஜாய் பண்ணு" என்க,

"இங்கே நான் ஜாலியாக இருந்தால் அங்கே என் வாழ்க்கைப் போயிடும் அப்பா. நான் வர்றேன்" என்று உறுதியாக கூறிய மகளை வரவேற்கத் தயாராகி விட்டார் நீலகண்டன்.

முன் அலுவலக வரவேற்பாளர் பணிக்கான நேர்காணலுக்கு என்று விண்ணப்பங்கள் குவிந்த வண்ணம் இருந்தது.

அவற்றைப் பொறுப்பாகப் பார்த்து, தகுதியான ஒரு சிலருடைய விண்ணப்பங்களைத் தனியாக எடுத்து வைத்தார் மேனேஜர்.

அதில் , ஒரு பெண்ணுடைய விண்ணப்பப் படிவம் இவர்களது கவனத்தைக் கவர்ந்தது.அதை தனியாக எடுத்து வைத்தனர்.

"மகனே! இங்கே வாங்க" என்று கிஷானை அழைத்தார் அவனது தந்தை காஞ்சியப்பன்.

அவனுடைய கவலை படிந்த முகத்தைக் கண்டு வெகு நாட்கள் ஆயிற்று. இப்போது என்னப் பிரச்சினை என்று கேட்டு சரி செய்வதற்காக அழைத்தார் தந்தை.

"என்னப்பா?" என்று அருகே போனான் கிஷான்.

"லேகா!" என்று உள்ளே மேற்பார்வை செய்து கொண்டிருந்த மனைவியையும் கூப்பிட்டு விட்டு, மகனுடைய தோளில் கையைப் போட்டுக் கொண்டார் காஞ்சியப்பன்.

தந்தையின் செயலைப் பார்த்து புன்னகைத்தான் கிஷான்.

சித்ரலேகா அங்கே பிரவேசித்தவுடன்,
கணவன் மற்றும் புத்திரனை ஆராய்ந்து விட்டு அமர்ந்தார்.

"உன் மகனுக்கு ஏதோ மனக்கஷ்டம் இருக்கு போல?" என்றார் காஞ்சியப்பன்.

அவரது மனைவியுமே,"இருக்கு போலத் தான்ங்க! எதையும் நம்மகிட்ட மறைக்க மாட்டாரே?" என்று பிகு செய்தார்.

தாய் மற்றும் தந்தையின் உரையாடல்களைக் கேட்டவனோ,
"நேரடியாகவே என்ன விஷயம்னு கேட்டு இருக்கலாம் நீங்க?" என்றான் குறுஞ்சிரிப்புடன்.

"சரி. என்ன விஷயம் கிஷான்? ஏன் இப்படி இருக்கிற?" என்று கேட்டார் சித்ரலேகா.

"இப்படி ஃப்ரண்ட்லியா இருக்கீங்க, அதனால் உங்ககிட்ட நான் விஷயத்தைச் சொல்லத் தயங்கலை. சொன்னால் என்ன ரியாக்ட் பண்ணுவீங்கன்னு யோசிச்சா தயக்கமாக இருக்கே!"

"எங்ககிட்ட சொல்றதுக்கு நீ தயக்கம் காட்றியா?" என்று வியந்தார்கள் இருவரும்.

"விஷயம் அப்படி அப்பா!" என்றான் மகன்.

"அப்படி என்ன தான்னு சொல்லு கிஷான்!" அவசரப்படுத்தினார் காஞ்சியப்பன்.

"நீலகண்டன் சாரோட பொண்ணு முக்தாவை நான் லவ் பண்றேன்!" என்று இருவரையும் பார்த்துக் கூறியே விட்டான் அவர்களது புத்திரன்.

கேட்டதும் திகைப்பு ஏற,
"அவரோட பொண்ணையா?" என்று அதிர்ந்து போய்க் கேட்டார் சித்ரலேகா.

அவரது அதிர்ச்சிக்குக் காரணம், முக்தா திருமூர்த்தியின் மகனை விரும்புவது தான்!

"தெரிஞ்சு தான் லவ் பண்றியா?" என்று மகனிடம் கேட்கவும் மறக்கவில்லை காஞ்சியப்பன்.

"ஆமாம் ப்பா! மஹதனுக்கும் நான் முக்தாவை லவ் பண்ற விஷயம் தெரியும்" என்று விளக்கினான் கிஷான்.

"நீலகண்டன் சாருக்குத் தெரியுமா?"

"தெரியாது அம்மா" என்றான்.

"முக்தாகிட்ட சொல்லிட்டியா?"

"சொல்லிட்டேன் ப்பா. அவங்களுக்கு விருப்பமில்லை" என்று பொய்யுரைக்காமல் பேசினான் கிஷான்.

"எல்லாத்தையும் தெளிவாகச் சொல்றியே! அப்பறமும் ஏன்?" என்று கேட்டார் சித்ரலேகா.

ஒருவேளை அவள் மஹதனை மணந்து கொண்டால், தன் மகன் மனமுடைந்து போய் விடுவான் என்ன பயம் இருக்கும் அல்லவா அவருக்கு.

"தெரியலை அம்மா! எப்போதாவது அவங்களைப் பார்த்துப் பேசி இருக்கேன்.ஒரு வருஷமாச்சு.ஆனால், லவ் வந்தது இப்போ தான். மனசுக்குள்ள இருந்திருக்காங்க, அதை தெரிஞ்சுக்க நாளாகிடுச்சு" என்று கூறினான் கிஷான்.

"என்னென்னமோ சொல்றடா! முக்தாவுக்கே பிடிக்கலையே…" என்று தயங்கினார் காஞ்சியப்பன்.

"அவங்களுக்குப் பிடிக்கும் அப்பா!" என்று உறுதியாக கூறியவனிடம்,

"ஃபோர்ஸ் பண்ணப் போறியா?" என்று கேட்டார் சித்ரலேகா.

அதில் புன்னகைத்தவன்,"யாரு நானா ஃபோர்ஸ் பண்ணிக் காரியம் சாதிக்கப் போறேன்! நீங்க வேற ம்மா! வெயிட் பண்ணுவேன். அவ்ளோ தான்! ஃபோர்ஸ் பண்றதை விட காத்திருக்கிறது வேற லெவல் ஆக இருக்கும்!" என்று தத்துவம் பேசினான் கிஷான்.

"நாங்க என்ன பொல்லுவோம்னு எதிர்பார்க்கிற?" என்றார் காஞ்சியப்பன்.

"விட்டுடுன்னு சொல்லப் போறீங்களா?"

அதைக் கேட்டு ஹாஸ்யமாக சிரித்தவர்,"இல்லை. யாரையும் கஷ்டப்படுத்தாமல், உன்னோட லவ் சக்ஸஸ் ஆகட்டும்னு விஷ் பண்ணப் போறோம்!" என மனைவியைப் பார்த்தார்.

அவருக்கும் சஞ்சலம் இல்லாத சம்மதம் தான் என்பது முகத்தில் தெரியவும்,

"ஆல் தி பெஸ்ட்!" என்று மகனுக்கு வாழ்த்தும் தெரிவித்தனர் பெற்றோர்.

அவர்கள் இருவரையும் கட்டிக் கொண்டான் கிஷான்.

"ஆனால் முக்தா கடைசி வரைக்கும் மாறலை, மஹதனைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறான்னுத் தெரிஞ்சா, நீ என்னப் பண்ணனும்னு உனக்குத் தெரியும் தான?" என்றார் சித்ரலேகா.

"விலகிடுவேன்! மறந்துடுவேன் அம்மா" என்று அவருக்கு உறுதி அளித்தான்.

"நாங்களா நீலகண்டன் சார் கிட்ட எதுவும் கலந்து பேச மாட்டோம் கிஷான். இது முழுக்க முழுக்க உன்னால் முடியனும். முக்தாவோட முழு விருப்பம் ரொம்ப அவசியம்!" என்று தெளிவாக அறிவுரை கூறினார் காஞ்சியப்பன்.

அதையும் ஒப்புக் கொண்டான் கிஷான்.

இந்த நிலையில், வெளிநாட்டில் இருந்து, தாயகம் திரும்பி விட்டாள் முக்தா.

- தொடரும்

 

[Shalini shalu]

அத்தியாயம் 4

விமான நிலையத்திலிருந்து தந்தைக்கு அழைத்து,

"அப்பா! நான் ஏர்போர்ட்டுக்கு வந்துட்டேன். என்னைப் பிக்கப் பண்ண வாங்க" என்று அவரை வரச் சொன்னாள் முக்தா.

"என்னம்மா முன்னாடியே சொல்லக் கூடாதா?" என்று மகளின் வரவை நினைத்து மகிழ்ந்து கொண்டே, அவளை அழைத்து வருவதற்காக விமான நிலையம் சென்றார் நீலகண்டன்.

தோழிகளும் உடனிருந்ததால் ,"எங்க அப்பா வர்றார்? உங்களைக் கூப்பிட யார் வர்றாங்க?" என்று அவர்களிடம் கேட்டாள் முக்தா.

"நீ தான் எங்களை வீட்டில் கொண்டு போய் விட ஏற்பாடு பண்ணனும்! உங்க அப்பா வர்றாருன்னு நைஸாக நழுவப் பாக்குற!" என்று சீறினர் அவளுடைய சிநேகிதிகள்.

அவர்களது சுயரூபத்தைப் பார்த்தவளுக்கு மனம் வதங்கிப் போய் விட்டது.

முந்தைய நாட்கள் வரை ஒன்றாக சேர்ந்து, சிரித்துப் பேசி, சுற்றிக் கொண்டு இருந்தவர்கள் இப்போது கறாராகப் பேசுவதைக் கேட்டு, திகைத்து,

"இவ்ளோ நாள் என்‌ கூட நல்லா தான பேசினீங்க? இப்போ பேச்சு அப்படியே மாறுது!" என்று எரிச்சல்பட்டாள் முக்தா.

"ஆங்! நீ தானே எங்களைக் கூட கூப்பிட்டுப் போன, எங்களைப் பத்திரமாக வீட்டில் விட்றதும் உன் பொறுப்பு தான?" என்று அவளை மடக்கினர்.

முக்தாவோ இவர்களை அழைத்துச் சென்றதே தவறு என்று தலையில் அடித்துக் கொண்டு,

"இருங்க!" எனத் தன் தந்தைக்கு மீண்டும் அழைத்து இன்னொரு மகிழுந்தை எடுத்து வருமாறு கூறினாள் முக்தா.

அவள் அப்படி சொன்னதும், உடனே முகத்தையும், பேச்சையும் சாமர்த்தியமாக மாற்றிக் கொண்டவர்கள்,

"அப்பறம் முகி, கார் வர்ற வரைக்கும் ஏதாவது பேசுவோம்" என்றனர்.

"உங்ககிட்ட வாயைக் கொடுக்கவே கூடாதுன்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்!" என்று முணுமுணுத்தாள்.

"அச்சோ! காமெடி பண்ணாத முகி.நாம அடுத்த தடவையும் இந்த மாதிரி மாசத்துக்கு ஒரு‌ தடவை ட்ரிப் போகலாம்!" என அவளிடம் குழைந்துப் பேசினர்.

ஒரு தடவைக்கே நாக்குத் தள்ளி விட்டது. இவர்களை இனி தன்னுடன் வைத்துக் கொள்வது நல்லதல்ல என்று முடிவெடுத்து இருந்தாள் முக்தா.

அதற்குள் அங்கே வந்து சேர்ந்தார் நீலகண்டன்.

தந்தையைப் பார்த்ததும் அவரிடம் சென்று,"அப்பா!" என அவரது தோள்களைப் பற்றிக் கொண்டாள்.

"முகி ம்மா!" என்று தன் ஒரே மகளைப் பிரிந்திருந்த துயரைக் குறைக்க முயன்றார் நீலகண்டன்.

இவர்களுக்கு அருகிலிருந்த முக்தாவின் தோழிகள், அசிரத்தையாகத் தங்களது காதைக் குடைந்து கொண்டிருந்தனர்.

"ட்ரிப் எப்படி போச்சு ம்மா?" எனப் பொதுவாக அனைவரையும் பார்த்துக் கேட்டார்.

"செம்மையாகப் போச்சு சார்" எனப் பவ்யமாகப் பதில் கூறினர்.

"ஓகே ம்மா. உங்களுக்காக கார் வெளியே நிக்குது. வீட்டுக்குப் போங்க" என்று அந்தப் பெண்களை அனுப்பி வைத்தவர்,

அவர்களை வெறுப்பாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மகளிடம்,"ஏன் ம்மா இப்படி ஒரு வெறுப்பு அவங்க மேல? நல்லா தான ஃபோட்டோஸ் எல்லாம் எடுத்துப் போட்டு இருந்தீங்க?" என்று கேட்டார் நீலகண்டன்.

"ஆமாம் ப்பா. ஆனா அவங்களோட ரியல் ஃபேஸை இப்போ தான் பார்த்தேன்" என்று வாடிப் போனவள், சுற்றுலா சென்ற நாட்களைப் பற்றி தந்தையிடம் சொல்லி முடித்தாள் முக்தா.

"உன்னை ரொம்ப தொந்தரவு பண்ணிட்டாங்களா?" என்று ஆதூரமாக கேட்டார் நீலகண்டன்.

அவளது கரத்தைப் பிடித்து, விமான நிலையத்தின் வாயிற்புறம் நடத்திக் கூட்டி வந்தார்.

"பணத்துக்காக, அதை வச்சு செலவு செய்றதுக்காக, என் கூட வந்தவங்க தான அப்பா? அப்படித்தான் நடந்துக்கிட்டாங்க" என்று வருத்தப்பட்டாள் மகள்.

"எல்லாத்தையும் பார்த்துக்கலாம் முகி ம்மா" எனக் காரில் வீட்டை அடைந்தனர் தந்தையும், மகளும்.

"சார்! நம்ம ஃப்ரண்ட் ஆஃபீஸ் ரிசப்ஷனிஸ்ட் போஸ்ட்டுக்கு ஒரு பொண்ணோட ரெஸியூம் மேட்ச் ஆகுது" என்று கூறினார் விடுதியின் மேனேஜர்.

"அவங்க டீடெயில்ஸ்ஸைக் கொண்டு வாங்க" என்றான் மஹதன்.

சிறிது நேரம் கழித்து, கையில் ஒரு கோப்பை எடுத்து வந்து கொடுத்தான் மேனேஜர்.

அதிலிருந்த குறிப்புகளை வாசித்துப் பார்த்து விட்டு,"இவங்க ஓகே! இருந்தாலும் இன்டர்வியூ வச்சு செலக்ட் பண்ணுங்க. அதுக்கப்புறம், நான் இங்கே வரும் போது பேசிக்கிறேன்" என உத்தரவு அளித்தான்.

"மஹதனைப் பார்க்கனும் அப்பா!" என்று தான் வந்ததிலிருந்து தந்தையிடம் கூறிக் கொண்டிருந்தாள் முக்தா.

அவளிடம் எதுவும் சொல்லாமல் வெளியேறி விட்டார் நீலகண்டன்.

தாயகத்திற்குத் திரும்பி விட்டதை, புலனத்தில் ஸ்டேட்டஸ் ஆக வைத்திருந்தாள் முக்தா.

அதைப் பார்த்த மஹதனோ நண்பனுக்கு அழைப்பு விடுத்தான்.

"நண்பா! முக்தா இங்கே வந்தாச்சு!" என்று அறிவித்தான்.

"ஹூர்ரே! தாங்க்ஸ் டா மஹத்" என்று பேரானந்தம் கொண்டான் கிஷான்.

"பெஸ்ட் ஆஃப் லக்!" என்று வாழ்த்தி விட்டு, விடுதிக்குப் புதிதாக வேலைக்குச் சேர்க்கும் பெண்ணைப் பற்றிப் பேசி விட்டு வைத்தான்.

இங்கு கிஷானோ சந்தோஷ வானில் பறந்து கொண்டிருந்தான்.

ஆனால், முக்தாவோ இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு, மஹதனைச் சந்திப்பதற்காக காத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

முன் அலுவலக வரவேற்பாளர் பணிக்கு வந்திருந்த பெண்ணோ, நேர்முகத் தேர்வு நடைபெறும் அறைக்குள் நுழைந்தாள்.

"உங்கப் பேர்?" என்று கேட்டுக் கொண்டே அவளது கோப்பை வாங்கிக் கொண்டார் மேனேஜர்.

"மிஸ்.மௌனா! சார்" என்று நிதானமாக விடையளித்தாள்.

அதற்குப் பிறகான நேரங்களில் அவளிடம் பல கேள்விகளைக் கேட்டு, நன்முறையில் நேர்முகத்தேர்வை நடத்தி முடித்தவர்,

"உங்களை இந்த வேலைக்குச் செலக்ட் பண்றோம். ஆல் தி பெஸ்ட். மிஸ். மௌனா" என்று வாழ்த்தி,

அவளை மற்றவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தியும் வைத்தார் மேனேஜர்.

அடுத்த நாளே வேலையில் சேர்ந்து விடுவதாக உறுதி அளிந்திருந்தாள் மௌனா.

ஆனால், அவளது முதல் நாளைய அனுபவம் மறக்கவே முடியாததாக இருக்கப் போகிறது முக்தாவின் வருகையால்.

நீலகண்டனுக்கு மகள் மஹதனைப் பார்க்கச் செல்வது உறுத்தியது தான்!

அவளுடைய ஆசையில் தலையிட வேண்டாம் என்றும் அதற்கான உதவியைச் செய்ய நினைத்து, ம‌ஹதன் மறுத்து விட்டாலும், திருமூர்த்தியின் மூலமாக விஷயத்தைச் சாதித்துக் கொள்ள நினைத்தார் நீலகண்டன்.

"மஹத்! நீ என்னைக் கண்டுக்கலைன்னா என்ன? நான் உன்னைப் பார்க்க வந்துட்டே இருப்பேன். இன்னைக்கும், இப்பவும் வரப் போறேன்!" என்று தனக்கு மிக மிகப் பொருத்தமான உடை ஒன்றை ஆசையாகத் தேர்வு செய்து அணிந்து கொண்டாள் முக்தா.

"இந்த தடவை நீ என்கிட்ட காரணம் சொல்லி ஒதுக்கவே முடியாது!" என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டு தயாராகினாள் பெண்ணவள்.

வணக்கம் நண்பர்களே! இந்தப் பதிவுக்குப் பின்னர்,”நங்கையின் மறவோன் பாகம் 1” - யை வாசித்து விட்டு, அடுத்த அத்தியாயத்தில் இருந்து கதையைத் தொடர்ந்து வாசியுங்கள்.

நன்றி

- தொடரும்

 

[Shalini shalu]

அத்தியாயம் 5

போர்வையை முகத்திற்கு ஏற்றி, வசதியாகப் படுத்துக் கொண்டாள் முக்தா.

தன் தாயகத்தை விட்டு விட்டு, தூர தேசத்திற்கு வந்த போதும், எதையும் மறந்து விடவில்லை அவள்.

தந்தைக்கு அடிக்கடி செல்பேசியில் அழைத்துப் பேசிக் கொள்வாள் முக்தா.

தன்னுடைய நடை , உடை பாவனைகள் எவற்றையும் மாற்றிக் கொள்ளவில்லை, ஆனால், மாற்றப்பட வேண்டியவை எல்லாம் தானாகவே சரியாகி விட்டது அவளிடம்.

காலை நேரத்து காபியை மட்டும் தனக்காகத் தயாரித்துக் கொண்டிருந்தவளோ, சமையலையும் தானே செய்து கொண்டாள் முக்தா.

இந்தியாவில் இருக்கும் போது, எப்போதாவது சமைப்பவள், இங்கோ, தினமும் தன் கை வண்ணத்திலேயே உணவருந்த ஆரம்பித்து இருந்தாள்.

"ஹலோ ப்பா! குட்மார்னிங்" என்று உற்சாகம் பொங்கப் பேசினாள் மகள்.

"முகி! வேலையா இருக்கியாடா?" என்று வினவினார் நீலகண்டன்.

அதிகாலையிலேயே அழைத்து விட்ட தந்தையிடம், உணவு சமைத்தபடியே அளவளாவிக் கொண்டிருந்தவள்,

"குக்கிங் தான் நடக்குது அப்பா! ஒன்னும் இல்லை நீங்கப் பேசுங்க" என்று காய்களை நறுக்கியவாறு கூறினாள் முக்தா.

"என்னம்மா சமைக்கிற?" என்றதும்,

"ஃப்ரைட் ரைஸ் ப்பா‌. நீங்க சாப்பிட்டீங்களா?" என்று கேட்டாள்.

"நான் சாப்பிட்டேன் ம்மா. இந்த வருஷம் ஊருக்கு வர்ற தான?"

முன்பெல்லாம் தந்தை இப்படி கேட்டால், தயக்கம் கொள்வாள். ஆனால் இப்போதோ, அதையெல்லாம் துறந்து,

"நான் டிக்கெட் புக் பண்ணிட்டு சொல்றேன் அப்பா. டேட் முன்னப் பின்னே ஆகும்ல? கம்பெனியிலும் லீவ் சொல்லனும்" என்றாள் முக்தா.

"சரி ம்மா. உடம்பை பாத்துக்கோ‌"

இப்போதும் தன் தோழிகள் மற்றும் மஹதனிடம் கூட இயல்பாகப் பேசிக் கொண்டு இருக்கிறாள் முக்தா.

இவனைப் போல ஒருவனைத் தனக்கானவனாகத் தேர்ந்தெடுத்ததில், தவறே இல்லை என்று எண்ணும் அளவிற்கு அவளது எண்ணங்களில் நிறைந்திருந்தான் கிஷான்.

புலனத்தில் குறுஞ்செய்திகள் வரும் தான். ஆனால், எப்போதும் போல கண்ணியமானப் பேச்சுக்களுடன் முடித்துக் கொள்வான்.

முகப்புப் படங்களை‌ மாற்றிக் கொண்டே இருப்பான். ஸ்டேட்டஸ் வைக்கும் பழக்கம் அவ்வளவாக இல்லை போலும். அரிதாக ஏதாவது பதிவு செய்வான் கிஷான்.

இவள் தான் வெளிநாட்டில் எடுத்தப் புகைப்படங்களை வைத்திருந்தால், அவை தன்னை ஈர்க்கப்பட்டால் மட்டுமே அது சம்பந்தமாக கேட்பான்.

பேச்சுக்கள் நீளாமல் இருந்தாலும், உணர்வுகள் பரிமாறிக் கொள்ளப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன அவர்களுக்குள்.

அலுவலகத்தில் தனக்கான விடுப்பை எடுத்துக் கொண்டவள், ஊருக்குச் செல்வதற்கு முன்னர், தனக்காகவும், தன்னைச் சேர்ந்தவர்களுக்காகவும் பரிசுப் பொதிகளை வாங்கிக் குவித்தாள்.

விமான நிலையத்திற்குச் சென்று, தந்தையையும், மற்றவர்களையும் பார்க்கும் ஆவலில், தனக்கான விமானத்திற்காக காத்திருந்தாள் முக்தா.

"நானும் ஏர்போர்ட்டுக்குப் போகலாம்னு இருக்கேன் மஹத்" என்றான் கிஷான்.

"ம்ம். போயேன் டா"

விமான நிலையத்திற்கு வருவதாக அடுத்த கணமே, தன்னவளுக்குச் செய்தி அனுப்பி விட்டான்.

"வேண்டாம் கிஷான். அப்பாவும் வருவார்" என்று மெசேஜ் செய்திருந்தாள் முக்தா.

"அதனால் என்ன? அங்கேயே அவர்கிட்ட பேசிடறேன்" என்று கூறவும்,

"வேற வினையே வேணாம். நான் அவர் கூட வீட்டுக்குப் போயிட்டு, அடுத்த நாள் உங்களைப் பார்க்க வர்றேன்" என்றிருந்தாள்.

"ஓகே" என்று பதில் அனுப்பினான் கிஷான்.

அவளுக்கான விமானத்தைப் பற்றிய அறிவிப்பு வரவும், உடமைகளை எடுத்துக் கொண்டு, செக்கிங் செய்து விட்டு, அதில் ஏறினாள் முக்தா.

இன்னும் சில மணி நேரங்களில் சொந்த மண்ணில் காலடி பதிக்கப் போகிறாள், காலம் மற்றும் மாற்றம் இவையெல்லாம் கொடுக்கப் போவதை ஆழ்ந்து அனுபவிக்க வேண்டிய கால கட்டத்தில் இருக்கிறாள்.

நீலகண்டன் தன் மகளின் வரவை அனைவரிடமும் கூறியிருந்ததால், திருமூர்த்தியின் மூலமாக கௌசல்யாவிற்கும் செய்தி அறிவிக்கப்பட்டது.

"கடைசியாக வீட்டுக்குக் கூப்பிட்டு, சாப்பிட வச்சு அனுப்பினேன். பெண் குழந்தை இல்லாத குறையை நிவர்த்தி பண்ண வந்தவ முக்தா" என்றார் கௌசல்யா.

அதற்காக மஹதனுக்கு உடன்பிறவாத தங்கை முறை என்றெல்லாம் அவர் நினைக்கவில்லை. அவனுக்குத் தோழியாகவே அவள் இருக்கட்டும் என்று எண்ணினார்.

"ராத்திரியில் தூக்கம் கூட வராதுடா" எனக் குதூகலித்தவரைப் புன்னகையுடன் ஏறிட்டு,

"உன் பொண்ணு வர்றதால், ஆஃபீஸில் இருக்கிற ஸ்டாஃப்ஸூக்குக் கிஃப்ட்ஸ், சேலரின்னு ஜமாய்ச்சுட்ட போல!" என்று கூறினார் திருமூர்த்தி.

"ஆமாம் டா"‌ என்று உற்சாகமாக இருந்தவரைப் பார்த்து,

"முக்தா வந்ததும், கிஷான் வீட்டுக்குப் போய் பேசிட்டு வந்துடு?" என்று வினவினார்.

"நான் மட்டும் போனால் நல்லா இருக்காதுடா.என் மனைவி தான் இல்லை. எனக்காகவும், பொண்ணுக்காகவும் நீயும், தங்கச்சியும் கூட வர்றீங்களா?" என்று தயங்கியவாறே கேட்டார் நீலகண்டன்.

"கௌசி கிட்டயும் கேட்டுட்டு சொல்றேன்"

"கல்யாணம் முடிஞ்சதும் வந்து வேலை பாருன்னு சொல்றதில் என்னத் தப்பிருக்கு மௌனா?" என்று காட்டமாக கேட்டான் மஹதன்.

அவர்களிருவருக்கும் திருமணப் பேச்சு முடிந்த தருவாயில் இருந்தே, தொடர்ந்து அந்த தங்கும் விடுதியில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள் அல்லவா? ஆனால் இப்போதும் வேலையைத் தொடர்வதை மஹதன் விரும்பவில்லை.

"நீங்களே நியாயத்தைச் சொல்லுங்க கிஷான்! நான் என்னோட சம்பளத்தை வீட்டுக்குக் குடுக்கனும்ல? அப்படின்னா, வேலையில் இருந்து தானே ஆகனும்?" என்று அவனைத் தனக்காகப் பேச அழைத்தாள் மௌனா.

"ப்ச்!" என்று சலித்துக் கொண்ட மஹதனிடம்,

"நீங்க என்னை டீமோடிவேட் பண்றீங்க!" என வருத்தமாக கூறினாள்.

"சத்தியமா இல்லை ம்மா‌! நீ இந்த ஜாப்ல இருந்தாலும், வேற கம்பெனியில் வேலைக்கு அப்ளை பண்ணாலும், எனக்குப் பிராப்ளமே இல்லை. உன்னோட சுதந்திரத்தில் நான் தலையிடலை. கொஞ்ச நாளைக்கு இதெல்லாம் ஹோல்ட் பண்ணி வைக்கலாமேன்னு தான் கேட்டேன்" என்று புரிய வைக்க முயற்சி செய்தான்.

"அடேய்! என்னை உட்கார வச்சிட்டு நீங்க ஆர்கியூ பண்ணிட்டு இருக்கீங்க? என்னோட முகி டார்லிங் வேற வரப் போறா! அதுக்கு ஏதாவது முக்கியத்துவம் கொடுத்துப் பேசறீங்களா?" என்று நொடித்துக் கொண்டான் கிஷான்.

"ஆமால்ல! அண்ணா! முக்தா வந்ததும் என் கூட வர சொல்றீங்களா?"

"என் கூட வருவாளான்னே டவுட் தான் ம்மா!" என்றான்.

"ஓகே அண்ணா. நான் அவங்களை தாஜா பண்ணிக்கிறேன்" என்று குறும்புடன் கூறினாள் மௌனா.

"நீ டாபிக்கை மாத்தாதே! நான் சொன்னதைக் கேட்கிறியா?" என்று அதே விஷயத்திற்கு வந்து நின்றான் மஹதன்.

"யோசிக்கிறேன் மஹி" என்று பதிலளித்தாள்.

"என்னமோ போ!" என்று அவளது விருப்பத்திற்கே விட்டு விட்டான்.

"உங்க டாபிக் முடிஞ்சிதா? என் விஷயத்துக்கு வருவோமா?" என்று பரிதாபமாக கேட்டான் கிஷான்.

"சாரி டா. சொல்லு" என்றான் மஹதன்.

"முக்தா இன்னைக்கு நைட் வந்துடுவா. எப்படியும் ஜெட் லாக் சரி ஆகி, வர்றதுக்கு டைம் எடுத்துப்பா. நான் எப்படி அப்ரோச் பண்றதுன்னு தெரியல" என்று கேட்டான்.

"இப்போ வரப் போற முக்தா, உனக்குச் சொந்தமான ஒருத்தி, உன்னோட மனைவியாகப் போகிறவள் தான்! அப்படியிருக்க, நீ அவளை எந்தக் காரணம் கொண்டும் கடந்த காலத்தைப் பத்திப் பேசாமல் இருந்தாலே போதும்!" என அறிவுறுத்தினான் நண்பன்.

"ஆமாம் அண்ணா. அவங்க அதை தான் எதிர்பார்ப்பாங்க. என் கூட சகஜமாகப் பேசுறாங்க. இருந்தாலும் ஒரு ஒதுக்கம் இருக்கத் தானே செய்யும்" என்று முக்தாவின் பக்கம் இருந்து யோசித்துப் பேசினாள் மௌனா.

"நான் எதுக்கு அதைப் பண்ணப் போறேன்டா ம்மா! அவ எனக்கு ஓகே சொன்னதே போதும். என்னோட காதலி அப்பறம் மனைவி ஆகப் போறா. அது மட்டும் தான் எனக்கு நினைவில் இருக்கு" என்று உறுதியாக கூறினான் கிஷான்.

"அப்பறம் என்ன? ஏதாவது கிஃப்ட் வாங்கி வச்சுட்டீங்களா?" என்றாள் மௌனா.

"இல்லை ம்மா"

"ஏன் அண்ணா?"

"நாங்க முதல் டேட்டிங் போகிறப்போ வாங்கிக் கொடுத்துக்கலாம்னு தான்" என்று வெட்கத்துடன் கூறினான்.

"ஹூம்" என அருகில் இருப்பவளைப் பார்த்தான் மஹதன்.

"உங்களுக்கு என்னாச்சு?" என்று முறைப்புடன் கேட்டாள்.

"டேட்டிங்!" என்று பாவமாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டான்.

"கொஞ்சம் கருணை காட்டு ம்மா" என்று நண்பனுக்கு ஏற்றுப் பேசினான்.

"கருணை தானே அண்ணா! காட்டிடலாம்!" என்று மஹதனுடன் வெளியேறினாள் மௌனா.

அவர்களைச் சிரிப்புடன் அனுப்பி வைத்து விட்டு, முக்தாவின் வருகையினால் குதூகலம் அடைந்தான் கிஷான்.

- தொடரும்

 

[Shalini shalu]

அத்தியாயம் 6

வெளிநாட்டு வாசம் இத்துடன் முடிவடைந்து விட்டதைப் போல, விமான நிலையத்தில் நின்று கொண்டு, உற்சாகமாகச் சுற்றிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் முக்தா.

தனது இரு கைகளை அகல விரித்துக் கொண்டு மகளை நோக்கி வந்தார் நீலகண்டன்.

"அப்பா" என்று புன்னகை தாங்கிய முகத்துடன் தந்தையை நோக்கி வந்தாள் மகள்.

மகளைப் பிரிந்திருந்த துயர் தாளாமல், இறுக்கிக் கொண்டார் நீலகண்டன்.

"முகி ம்மா!" என்று கண்ணீரைச் சுண்டி விட்டுக் கொண்டே கேட்டார்.

"அழாதீங்க அப்பா" என்று அவரை இருக்கை ஒன்றில் அமர்த்தினாள்.

"பயணம் சௌகரியமாக இருந்துச்சாடா?" என்று வினவினார் தந்தை.

"ம்ம். இருந்துச்சு அப்பா" என்றவள்,

அவ்விடத்தைக் கண்களால் கூர்மையாக அலசினாள் முக்தா.

அங்கே, கிஷான் வருகை தரவில்லை என்றதும் தான், அவளுக்குள் நிம்மதி படர்ந்தது.

வந்த முதல் நாளே தந்தையின் சங்கடத்தைப் பெற வேண்டாம் என்று தான் அவனை இங்கு வரக் கூடாது எனக் கூறித் தடுத்து விட்டாள் முக்தா.

"யாரைத் தேடுற முகி?" என்று கேட்டார் நீலகண்டன்.

"என் ஃப்ரண்ட்ஸ் வரேன்னு சொன்னாங்க அப்பா" எனக் கண்களால் அளைந்தாள் மகள்.

"யாரு? உன் கூட டிரிப் வந்தாங்களே, அவங்களையா?"

"அவங்க கூட நான் பேசுறது இல்லை ப்பா. என்னோட உண்மையான ஃப்ரண்ட்ஸ்" என்று அவள் கூறவும்,
தோழிகள் அங்கு வந்து விட்டனர்.

"முகி!!" என்ற பெருங்கூச்சலுடன் தன்னை நெருங்கியவர்களைப் பார்த்து, நெகிழ்ந்து போனாள் பெண்ணவள்.

லிஷா,ஜியா,ஹீமா,ஷீலா இந்நான்கு பேரும் அவளுக்காக வந்திருப்பதைக் கண்டு, முக்தாவின் தந்தையான நீலகண்டனுக்குப் பெருமகிழ்வு உண்டானது.

"கொஞ்சம் அமைதியாகப் பேசுங்க" என்று தோழிகளுக்கு அறிவுறுத்தினாள் முக்தா.

பொது இடத்தில் மற்றவர்களுக்குத் தொல்லைக் கொடுக்கக் கூடாது அல்லவா?

அவளது அப்பாவும் அங்கிருப்பதை உணர்ந்தவர்கள்,

"அப்பா" என்று நால்வரும் அவரது நலனை விசாரித்தனர்.

"உங்களையும் பார்த்ததும் தான், முகி முகம் பிரகாசமாகி இருக்கு" என்றார் நீலகண்டன்.

அதைக் கேட்டு உவகை கொண்டனர் தோழிகள்.

"வாங்க. நம்ம வீட்டிலேயே சாப்பாட்டை முடிச்சிடலாம்" என்று அவர்களைக் காரில் ஏற்றி, தங்கள் இல்லத்திற்கு அழைத்துச் சென்றனர் தந்தையும், மகளும்.

பயணத்தின் ஊடாகவே, கிஷானுக்குத் தகவல் தெரிவித்து விட்டாள் முக்தா.

அவனும் அதை மஹதனுக்கும், மௌனாவிற்கும் அறிவித்து விட்டான்.

வீட்டிற்குள் சென்றவர்கள், "முகி! ஜெட் லாக் ஆகி இருக்கும். நீ போய்த் தூங்கி எழுந்திரு.நாங்க கிளம்பறோம்" என்று லிஷா கூறினாள்.

"அப்படியெல்லாம் இல்லை. நான் ஃப்ரெஷ் ஆகிட்டு வர்றேன்.நீங்க என்கூட சாப்பிட்டுட்டுத் தான் போகனும்" எனக் குளியலறைக்குள் சென்றாள் முக்தா.

மகளது வருகையை அறிந்ததுமே, வீட்டில் பதார்த்தங்களைச் செய்து வைக்குமாறு பணியாளர்களுக்கு உத்தரவிட்டு இருந்தார் நீலகண்டன்.

அதை சிரமேற் கொண்டு செய்து முடித்து இருந்தனர்.

ஐவரும் பேசிக் கொண்டு இருக்க, முக்தாவும் டைனிங் ஹாலில் வந்து அமர்ந்தாள்.

"ஆஹ்ஹா!" என்று உணவைப் பார்வையாலேயே ரசித்தாள்.

"உன்னோட வேலையைப் பத்திக் கொஞ்சம் சொல்லேன்" என்று அவளது அலுவலைப் பற்றிய உரையாடலுடன் உணவுண்டு முடித்திருந்தனர்.

"நீங்க பேசிட்டு இருங்க‌" என்று நாகரீகமாக ஒதுங்கிக் கொண்டார் நீலகண்டன்.

அவர் சென்ற மறுநிமிடம், தோழிகளைத் தன் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றாள் முக்தா.

"கிஷான் ஏர்போர்ட்டுக்கு வரலையா?" என்று கண்ணடித்துக் கேட்டாள் ஷீலா.

"வர வேண்டாம்னு சொல்லிட்டேன்" என்றாள்.

"ஏன்? நினைச்சுப் பாரு! அவரும், அப்பாவும் ஒரே நேரத்தில் வந்து உனக்குச் சர்ப்ரைஸ் கொடுத்து இருந்தால், சூப்பராக இருந்திருக்கும்ல?" என்று கிண்டலடித்தாள் ஜியா.

"இந்நேரம் அப்பாவுக்கு எல்லாம் தெரிஞ்சிருக்கும். அதை என்கிட்ட அவர் காட்டிக்கலை" என்று கூறினாள் முக்தா.

"இப்போ கிஷானுக்கு இன்ஃபார்ம் பண்ணிட்டியா?" என்று கேட்டாள் ஹீமா.

"காரில் டிராவல் பண்ணிட்டு வரும் போதே மெசேஜில் சொல்லிட்டேன்" எனப் பதிலளித்தாள்.

அதற்குப் பிறகுப் பேச்சை மாற்றி விட்டாள் முக்தா.

தாங்கள் வீட்டிற்குக் கிளம்புவதாக நீலகண்டனுக்குத் தகவல் தெரிவித்து விட்டுச் சென்றனர் முக்தாவின் தோழிகள்.

கண்ணயரும் நொடிதனில், கிஷானிடம் இருந்து குறுஞ்செய்தி வந்தது.

"டேட்டிங்? என்னால் காத்திருக்க முடியலை முகி!" என்று அனுப்பியிருந்தவனை எண்ணுகையில் உவகை கொண்டாள் முக்தா.

உள்ளூரிலேயே இருந்து கொண்டு, பார்க்காமல் இருப்பது எத்தனை தவிப்பைக் கொடுக்கும் என்பதை அவளும் அறிந்திருப்பாள் தானே?

அதனால்,"தூங்கப் போறேன் கிஷான். நாளைக்குப் பார்க்கலாம்!" என்று பதில் அனுப்பவும், முக்தாவை உறங்கச் சொல்லி விட்டான்.

மறுநாளைய வேலைகள் அனைத்தையும் விடாப்பிடியாக நண்பனிடம் இருந்து வாங்கிக் கொண்டான் மஹதன்.

அன்று முழுவதும் முக்தாவுடன் அவன் பேசுவதற்காக ஒதுக்கப்பட்டு விட்டது.

அதனால் , நேரம் கடத்தாமல் நேசப் பெண்ணைச் சந்திக்க விரைந்து சென்றான் உணவகத்திற்கு.

அவள் வருவதற்கு முன்பாகவே, உணவகத்திற்குச் சென்று இருந்தான் கிஷான்.

உள்ளூர ஒரு சிலிர்ப்புத் தோன்றி மறைந்தது.

"ஹாய்" எனப் பளிச்சென்று, இதழ்ப் பிரித்துப் புன்னகைத்தாள் முக்தா.

காது குளிரத் தன்னவளது குரலைக் கேட்ட நொடியில், அவளை மென்நகையுடன் ஏறிட்டவன்,

"உட்கார் முக்தா" என்று தனக்கு எதிரே இருந்த ஆசனத்தில் அவளை அமரச் சொன்னான் கிஷான்.

இப்போதும் , மாடர்ன் டிரஸ் அவளை நேர்த்தியாகத் தழுவி இருக்க, உதடுகளில் கூட அதே நிற உதட்டுச் சாயம் என அப்போதிருந்த முக்தாவே இப்போதும் அவனுக்குத் தரிசனம் கொடுத்துக் கொண்டு இருக்கிறாள்.

"கிஷான்! ஏதாவது ஆர்டர் பண்ணுங்க ப்ளீஸ்!" என்கவும்,

அவள் பசியோடு இருக்கிறாள் என, துரிதமாக உணவு வகைகளைக் கொண்டு வருமாறு வெயிட்டரிடம் சொல்லி அனுப்பி விட்டான்.

"நெக்ஸ்ட் எப்போ ஃபாரீனுக்குப் போகப் போற முகி?" என்ற கேள்வியைப் பகிரவும்,

"போகனும்னு தோனலை!" என்று உடனே பதில் வந்தது அவளிடமிருந்து.

இதயத்தை அடைத்த ஏதோ ஒன்று விடுபட்டுச் சென்றதைப் போன்றதொரு பாரம் நீங்கிய உணர்வு அவனுக்கு.

எனினும்,"ஏன்? அங்கே உனக்கு வேலை இருக்குல்ல?" எனக் கேட்டான் கிஷான்.

"இருக்கு தான். அதை விட்டுட்டு இங்கேயே வரலாம்ன்ற ஐடியா" என்றதுமே,

"சூப்பர்!!" என உற்சாகம் அடைந்தவன்,

"உங்க ஆஃபீஸில் எனக்கு வேலை வேணும்" என்று திடுமெனக் கேட்டவளைக் கண்களைச் சுருக்கிப் பார்த்தான் கிஷான்.

"என்ன?"

"நத்திங் முகி‌. உன்னோட ரெஸியூம் அனுப்பு. நான் பார்த்துட்டு சொல்றேன்" என்று ஏமாற்றத்துடன் உரைத்தான்.

"எனக்கும் , உங்களுக்கும் கல்யாணம் முடிஞ்ச பிறகு தான் வேலைக்கு வரப் போறேன். சோ , அப்போ அனுப்பினால் போதும் தான?" என்று வெட்கப் புன்னகையில் நெளிந்தாள் முக்தா.

"டபுள் ஓகே முகி!" என்று உற்சாக மிகுதியில் கூச்சல் போட்டான்.

ஏக்கங்கள் சுமந்து, இரவு தூக்கம் இழந்து கிடந்த கிஷானுக்கு, இப்போது தான் உயிர்ப்பு வந்தது, அவளது வார்த்தைகள் கொடுத்தப் புத்துணர்வால்.

"அப்பாகிட்ட பேசிடுங்க" என்று அவனுக்கு ஞாபகப்படுத்தினாள் முக்தா.

அதற்கான நல்ல நாளும் பார்க்கப்பட்டது.

தந்தையிடம் தன்னுடைய காதலைப் பற்றி எதையும் சொல்லவில்லை நீலகண்டனின் புத்திரி.

புதியதோர் செய்தியாக, கிஷானின் வாயிலாக, இவர்களது காதல் அவருக்குத் தெரியட்டும் என்று எண்ணினாள் முக்தா.

ஆனால் , தன் வருங்கால மருமகனின் மொத்த ஜாதகமும் இவரிடத்தில் எப்போதோ வந்து சேர்ந்திருந்ததே! அதனால், அவனுடைய எதிர்ப்புறத்தில் அநாயாசமாக அமர்ந்திருந்தார் நீலகண்டன்.

- தொடரும்

 

[Shalini shalu]

அத்தியாயம் 7

"சோ, நீங்க என்னைப் பத்தி முன்னாடியே விசாரிச்சு இருக்கீங்க" என்றவாறே நிமிர்ந்து அமர்ந்தான் கிஷான்.

அசட்டையாகப் புன்னகை சிந்திய நீலகண்டன்,"வருங்கால மாப்பிள்ளையைப் பத்திக் கண்டிப்பாக விசாரிச்சு தானே ஆகனும் ப்பா!" என்றார்.

அவர் பொருட்டில் இது நியாயமான செயல் தான். கிஷானுக்குமே வருத்தம் இல்லை. யாராக இருந்தாலும் , தன் பெண்ணின் வாழ்க்கை என்று வரும் போது இதைத் தான் செய்வார்கள் என்ற புரிதல் அவனிடம் இருந்தது.

அதனால் கோபம் கொள்ளாமல்,"குட்.. அங்கிள்!" என்றான் கிஷான்.

"அதனால் உனக்கு எதுவும் மனக்குறை இல்லையே?" என்று வினவினார் நீலகண்டன்.

"இல்லை அங்கிள். நீங்க செய்தது சரி தான்" என்று அவன் கூறவும் தான், அவருக்கும் குறுகுறுப்பு நீங்கியது.

"என் பொண்ணோட கடந்த காலம் எல்லாமே உனக்குத் தெரியுமா ப்பா?" என்று முக்கியமான விஷயத்திற்குப் பேச்சை எடுத்துச் சென்றார்.

முகத்தில் தோன்றிய புன்னகையை மாற்றாமல்,"நல்லா தெரியும் அங்கிள்" என்று நெஞ்சுறுதியுடன் பதிலளித்தவனையும் அவருக்குப் பிடிக்காமல் போகுமோ?

மெச்சுதல் கூடிய பார்வையுடன் தொடர்ந்தவர்,"என்னைக்கும் இதை மாத்திக்க மாட்டியே? முக்தாவை எந்த சூழ்நிலையிலும் புரிஞ்சு வச்சுப்ப தானே?" என்று முன்பிருந்த உறுதியை விடுத்துப் , பரிதவிப்புடன் கேட்டார் அந்த தந்தை.

அவரது அருகில் சென்றான் கிஷான்.

நீலகண்டன் எழுந்து நின்று கொள்ளவும், வருங்கால மாமனாரின் இரு கரங்களைப் பற்றிக் கொண்டு,
"என்ன மாமா இப்படி கேட்கிறீங்க? நான் பாவம் பார்த்து காதலிக்கிறேன், கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன்னு எல்லாம் சொல்ல மாட்டேன். அப்படி சொல்றதும் ரொம்பவே தப்பு. அவளுக்காக அவளை லவ் பண்றேன். உங்க மகளை நல்லா பாத்துப்பேன்!" என்று கணீரென்றக் குரலில் கூறினான் கிஷான்.

வயதில் சிறியவனாகினும் தன் மனதைப் புரிந்தவன் போல, ஆறுதல் கூறியவனிடம்,"உங்க அப்பா , அம்மா…!" என்று தயங்கினார் நீலகண்டன்.

"அவங்களுக்கும் ஓகே தான் மாமா" என உரிமையோடு முறை வைத்துப் பேசினான் கிஷான்.

"மஹதனோட அப்பா , அம்மா கூட நானும், பொண்ணும் உங்க வீட்டுக்கு வர்றோம் கிஷான், அதுக்கப்புறம் பொண்ணுப் பார்க்க முறையாக வீட்டுக்கு வாங்க" என்று மகளுடைய வருங்கால கணவனிடம் தெரிவித்தார் நீலகண்டன்.

தங்களது மணத்திற்குச் சம்மதித்தவரிடம்,"ரொம்ப தாங்க்ஸ் மாமா!" என அவரை வணங்கினான்.

முக்தா தன்னுடைய அலுவலகத்தில் வேலைக் கேட்டிருப்பதைப் பற்றியும் அவரிடம் கூறினான் கிஷான்.

"உங்க ஆஃபீஸில் தானே மாப்பிள்ளை.சேஃப் ஆக இருப்பா" என்று அதற்கும் ஒப்புதல் அளித்தார் நீலகண்டன்.

அவருக்கு மறுபடியும் நன்றி சொல்லி விட்டு சென்றான் கிஷான்.

வீட்டிற்குப் போன நீலகண்டனோ , முதல் வேளையாக மகளிடம் அனைத்தையும் ஒப்புவித்தார்.

"தாங்க்ஸ் அப்பா!" என்று உருகிப் போனவள் அவர் அகன்றதும்,

விரைந்து போய் அன்னையின் படத்திற்கு முன்னால் நின்று கொண்டாள் முக்தா.

"எப்பவும் உங்களோட ஆசீர்வாதம் தான் அம்மா எனக்கு உறுதுணையாக இருக்கு!" என்று மனதிற்குள் தாயுடன் உரையாடினாள்.

புகைப்படத்தில் இருந்த அவளது அன்னை தேன்மொழியின் சாந்தம் தவழும் புன்னகையில் இருந்தது, தன்னை அவர் ஆசீர்வதிப்பதைப் போல உணர்ந்தாள் முக்தா.

தன்னை ஆறுதல்படுத்திக் கொண்டு, மௌனாவிற்கு அழைத்தாள்.

"ஹாய் முகி!!"

"மௌனா! எப்படி இருக்கே?" என்று ஒருவரையொருவர் விசாரித்துக் கொண்டவர்கள், நடந்ததையெல்லாம் விவரமாகப் பேசி,

"அப்போ என் கூட ஷாப்பிங் வரனும் நீங்க?" என்று அவளிடம் ஏக்கமாக வினவினாள்.

"வர்றேன் ம்மா" என்றாள் முக்தா.

இவர்களுடன் அகதாவும் இணைந்து கொள்ளப் போகிறாள்.

மௌனாவுடன் தான் இன்னமும் தங்கி இருப்பவள், தன் வேலையில் முழு கவனத்தைச் செலுத்தி மென்மேலும் வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறாள் அகதா.

இன்னும் தீபக் அவளுக்குத் தொல்லைக் கொடுத்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறான். அதை ஒதுக்கித் தள்ளி விட்டுக் கொண்டிருக்கிறாள் அகதா. அவன் மற்றும் அவனுடைய தாயாருக்கும் விரைவில் முடிவு கட்ட எண்ணி இருக்கிறான் மஹதன்.

"உன் கார்ட் , என்னோடது ரெண்டையும் எடுத்தாச்சு" என்று கைப்பையை மாட்டிக் கொண்டவர்கள், வீட்டைப் பூட்டி விட்டு, முக்தாவின் மகிழுந்திற்காக காத்திருக்கலானார்கள்.

சரேலென்று அவர்களின் அருகே வந்து நின்ற மகிழுந்தின் இடப்பக்கக் கண்ணாடி இறக்கப்பட்டது.

"ஹாய்! ஹாய்!" என்று கூக்குரல் இடவும்,

"வந்துட்டோம் முகி" எனக் காரினுள் ஏறினர் மௌனாவும், அகதாவும்.

பிரத்தியேகமான வடிவமைப்புகள் கொண்ட உடைகள் மற்றும் மற்ற அனைத்தையும் வாங்கி வைத்துக் கொண்டவர்கள், மதிய உணவையும் அங்கு வரவழைத்துச் சாப்பிட்டனர்.

மாலை அவர்களை வீட்டில் விட்டு விட்டுச் சென்றாள் முக்தா.

தன் மனைவியிடம் நண்பன் கேட்டுக் கொண்ட விண்ணப்பத்தைச் சொன்னார் திருமூர்த்தி.

"போகலாம் ங்க" என்றார் கௌசல்யா.

கிஷானைப் பார்க்கவென்று அவர்கள் வீட்டிற்குச் செல்ல ஆர்வமாக இருந்தாள் முக்தா.

"நீலகண்டா! முக்தாவைக் சேலை கட்டிட்டு வர சொன்னியா என்ன?" என்று கேட்டார் அவருடைய தோழன்.

"இல்லை மூர்த்தி. ஏன்?"

"அவங்க அம்மாவோட சேலையைக் கட்டிக்கிட்டு வரலாமான்னுக் கேட்கிறா உன் பொண்ணு!" என்றார்.

"அந்த சேலையெல்லாம் அயர்ன் பண்ணும் போதே நினைச்சேன். தங்கச்சி என்ன சொன்னாங்க?" என்று வினவினார் நீலகண்டன்.

"கௌசியே சேலையைக் கட்டி விட்றேன்னு சொல்லியாச்சு. அங்கே கிளம்பி வந்துடவா நாங்க?" என்று கேட்டார் திருமூர்த்தி.

"வேண்டாம் டா. நானும் , முகியும் உங்க வீட்டுக்கு வர்றோம்" என்று முடிவாகச் சொன்னார்.

தாயின் பாரம்பரிய புடவைகளில் இருந்து தனக்குப் பொருத்தமான நிறத்தில் இருந்த ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்து , அதை எடுத்துக் கொண்டு மஹதனின் வீட்டிற்குத் தந்தையுடன் சென்றாள் முக்தா.

"மாப்பிளாளைத் தோழனாக நீ கூட இருடா!" என்று அன்றைய நிகழ்விற்கு மஹதனைத் தனக்குத் துணையாக இருக்கச் சொன்னான் கிஷான்.

"கல்யாணத்துக்குத் தான் துணை மாப்பிள்ளை வேணும்டா!" என்று கிண்டலடித்தவன், முடிந்தளவு வேலைகளை முடித்துக் கொண்டு வருவதாக உத்தரவாதம் அளித்தான் மஹதன்.

முதலில் நடக்கவிருக்கும் திருமணம் மௌனா மற்றும் மஹதனுடையது என்பதால், தன் மகளைக் கவனித்துக் கொள்வதற்காக சிவமணியும், அன்னபூரணியும் சொந்த ஊரிலிருந்து வந்து கொண்டிருப்பதால், அவர்களை அழைத்து வர மௌனாவும், அகதாவும் சென்றிருந்தனர். அதனால் அவர்களாலும் கிஷானுடைய இல்லத்திற்கு வர முடியவில்லை.

மகள்களுக்காக விதவிதமாக உணவு சமைத்து இரு கைகளிலும் அடங்காத பைகளுடன் பேருந்தில் இருந்து இறங்கினர் மௌனாவின் பெற்றோர்.

"அங்கே பாரு அகி!" என்று அவர்களிடம் போயினர் தோழிகள்.

"மௌனா! அகதா!" என்று பெண்களைக் கரிசனத்துடன் நோக்கினர் சிவமணி மற்றும் அன்னபூரணி.

"இப்படி பிடிச்சிக்கிட்டா உனக்குத் தொந்தரவாக இருக்காது" என்று சேலையைக் கையாளும் முறையையும் முக்தாவிற்குக் கூறி முடித்திருந்தார் கௌசல்யா.

- தொடரும்

 

[Shalini shalu]

அத்தியாயம் 8

பெற்றோருடன் வீட்டிற்குள் நுழைந்தனர்.

அவர்களுக்கு ஜூஸ் எடுத்து வந்து கொடுத்தாள் மௌனா.

" அப்பா, அம்மா! சாப்பாடு ரெடி பண்ணிடறோம்" என்று

"மாப்பிள்ளை கிட்ட சொல்லிட்டியா மௌனா?" என்றார் சிவமணி.

"சொல்லனும் அப்பா. அவர் வொர்க்ல இருப்பார். கிஷான் வீட்டுக்கு வேற போகனும்னு சொல்லிட்டு இருந்தார்" என்று கூறினாள் மகள்.

"ஆமாம். எப்போ கல்யாணமாம்?" என்று விசாரிக்க ஆரம்பித்தார் அன்னபூரணி.

அவர்களுடன் இணைந்து பேசியபடி உணவைத் தயாரித்தனர் தோழிகள் இருவரும்.

புடவை உடுத்தி ஆயத்தமாகி இருந்தாள் முக்தா.

திருமூர்த்தியையும், கௌசல்யாவையும் தங்கள் காரில் வர, நீலகண்டனும், முக்தாவும் அவர்களது காரில் பயணம் ஆனார்கள்.

அவர்களுக்கானச் சிற்றுண்டியுடன் காத்திருந்தனர் கிஷான் குடும்பத்தினர்.

மகிழுந்தின் சத்தம் கேட்டு வந்தவர்களை அடையாளம் தெரிந்து கொண்டு, அவர்களது கார் உள்ளே நுழைவதற்காக, இரும்புக் கதவைத் திறந்து விட்டு, காவல் நாய்களையும் அதட்டி, அடக்கி விட்டு, வழி விட்டு நின்றான் வாயிற்காவலன்.

காரிலிருந்து இறங்கிய நால்வரையும், வரவேற்றனர் கிஷானின் பெற்றோர்.

"முகி!" என்று மகிழ்ச்சிக் கடலில் மூழ்கியவன், அவளது புடவை உடுத்திய அழகிய தோற்றத்தை விழிகளால் பருகினான் கிஷான்.

நீலகண்டனைப் பார்த்து,"வாங்க மாமா!" என்று வரவேற்று,

"அப்பா,அம்மா!" எனத் தன் நண்பன் மஹதனின் பெற்றோரையும் வரவேற்று அழைத்துப் போனான்.

காஞ்சியப்பனும், சித்ரலேகாவும்,"ரெண்டு பெஸ்ட் ஃப்ரண்ட்ஸூம் குடும்பத்தோட வந்திருக்கீங்க! முறையாக ரிசீவ் பண்ணனுமே!" என்று திருமூர்த்தியையும், நீலகண்டனையும் பார்த்துச் சொன்னார் காஞ்சியப்பன்.

"இப்போ மூனு பேராக மாறிட்டா போச்சு சம்பந்தி!" என்றார் நீலகண்டன்.

"வாங்க! வா ம்மா!" என்று அவர்களை சோஃபாவில் உட்காரச் சொன்னவர்,

முக்தாவைத் தன் கை வளைவில் வைத்துக் கொண்டார் சித்ரலேகா.

அந்த அன்பான செயலில் அடங்கிப் போய் விட்டாள் அவரது கரங்களுக்குள்.

அதைக் கண்ட நீலகண்டனுக்குள் இருந்த அங்கலாய்ப்பு மறைந்து விட்டது.

சிற்றுண்டி பரிமாறப்பட்டதும், "மஹதன் வரலையா?" என்றார் காஞ்சியப்பன்.

கௌசல்யா, "வர்றேன்னு தான் சொன்னான் அண்ணா" என்று கிஷானைப் பார்த்தார்.

அவனோ, "வர்றதுக்கு டைம் இருக்காதுன்னு நினைக்கிறேன்" என மறுப்பாக கூறினான்.

"காணக் கிடைக்க மாட்டேங்குறான் ங்க.அந்தப் பொண்ணு மௌனாவோட அப்பா,அம்மா ஊரில் இருந்து வந்துட்டாங்க.
அவங்களையும் பார்க்கவும் போகனும்!" என்று பொரிந்தார் திருமூர்த்தி.

"அச்சோ! நீங்க கிளம்புங்க மூர்த்தி. சம்பந்திங்களைப் பாருங்க" என்று நண்பனுக்கு உரைத்தார் நீலகண்டன்.

"அப்போவே மௌனா சொல்லிட்டா அண்ணா. முக்தாவுக்காக நீங்கப் போயிட்டு வாங்கன்னு, சிவமணி அண்ணாவும், அன்னபூரணி அண்ணியும் கூட அதே தான் சொன்னாங்க" என்று பெருமையுடன் கூறினார் கௌசல்யா.

அதைக் கேட்ட கிஷானும்,"எங்க கூட முக்தாவையும் அழைச்சுட்டுப் போகவா அங்கிள்?" என்று நீலகண்டனிடம் அனுமதி வேண்டினான்.

"சரிப்பா" என்று அவரும் இசைவு கொடுத்தார்.

தன் வருங்கால மாமனார், மாமியாரின் கால் பணிந்து எழுந்தாள் முக்தா.

மஹதனின் பெற்றோரிடம் தங்களது நன்றி நவிழ்தலை முடித்துக் கொண்டு நீலகண்டனும், முக்தாவும் வெளியேறினர்.

தாயிடமும் தந்தையிடமும் விடைபெற்று, கிஷானும் அவர்களுடன் சென்றான் மௌனாவின் பெற்றோரைச் சந்திக்க.

"ஆங்… மௌனா! நாங்க வந்துட்டு இருக்கோம். முக்தாவும் , கிஷானும் கூட வர்றாங்க" என்று தகவல் தெரிவித்தார் கௌசல்யா.

கிஷான் வண்டியை இயக்க, அருகே அவனது தோளில் முகம் புதைந்திருந்தாள் முக்தா.

அவளைப் புடவையில் பார்த்த போதே விழுந்து விட்டவன், இதமாய் தன்னைத் தழுவிக் கொண்ட பாங்கில், முழுதாகத் தொலைந்து போனான்.

மௌனாவின் வீடு தென்பட்டதும், "முகி" என்று அவளது தோளை அழுத்தி அழைத்தான் கிஷான்.

"ஹாங்!" என்றதொரு முனகலில் நிமிர்ந்தவளிடம்,

"இறங்கு ம்மா" என வெளியே சுட்டிக் காட்டினான்.

அவளும் குறுநகையுடன் இறங்கவும், திருமூர்த்தியின் காரும் வந்து விட்டது. கடைசியில் மஹதன் மட்டும் வரவேயில்லை.

உள்ளறையில் இருந்த சிவமணியும், அன்னபூரணியும் விரைந்து வந்தனர்.

"வாங்க சம்பந்தி" என்று உபசாரம் நிகழ்ந்தது.

மஹதனுக்குக் குறுஞ்செய்தியில் சொல்லி விட்டான் கிஷான்.

அவன் வராததால் சிலவற்றை மட்டும் கலந்துரையாடி முடித்திருந்தனர்.

தேனாய் இனித்தது அங்கிருந்த ஒவ்வொரு நொடியும்!

மறுபடியும் தன்னவனது தோள் கொடுத்த சுகத்தில் பரிமளம் கொண்டு, அவனுடன் பயணம் செய்தாள் முக்தா.

கிஷானிற்குப் பிரியாவிடை கொடுத்து விட்டு வந்தாள் வீட்டினுள்.

"நான் எங்கே இருக்கேன்னு உனக்குத் தெரியனுமா?" என மௌனாவிடம் கேட்டவன், அவளுக்குத் தன் கைப்பிடியில் இருந்த ஒருவனது தலையை உயர்த்திக் காண்பித்தான் மஹதன்.

அவனைப் பார்த்தது அதிர்ச்சி என்றால், மஹதனுடன் இருந்த கிஷானும் தென்பட்டது பயங்கர அதிர்ச்சியைக் கொடுத்தது மௌனாவிற்கு.

அவளது வீட்டிலிருந்து நேரடியாக அங்கு தான் வந்திருக்கிறான் கிஷான்.

அவள் அதிர்ச்சியுறக் காரணம் தான் என்ன?

- தொடரும்

 

[Shalini shalu]

அத்தியாயம் 9

இன்னும் பெரிதாக விரிந்த விழிகளோடு திடுக்கிடலை ஓரம் போட்டுக் கேட்டாள் மௌனா.

"இவன்… தீபக்!"

"அவனே தான்!" என்று அசூயையுடன் பதிலளித்தான் மஹதன்.

"இவன் எப்படி உங்ககிட்ட?" என்று பிரயத்தனப்பட்டு வார்த்தையை வெளியிட்டாள் மௌனா.

"அதை நான் சொல்றேன்!" என்று வீடியோ காலின் மறுமுனையில் இருந்தவளுக்கு விளக்கம் செல்ல முன் வந்தான் கிஷான்.

அவனுடைய வாய் மொழிக்காக காத்திருந்தாள்.

"இவன் அக்காவோட முன்னால் கணவன் தான? மஹதன் சொல்லி இருக்கான். நீயும் அப்பப்போ பேசி இருக்க"என்றான்.

"ஆமாம் அண்ணா. இவனை எதுக்கு அடிச்சுருக்கீங்க? அதை முதலில் சொல்லுங்க?" என்று ஆர்வம் தாளாமல் வினவினாள் மௌனா.

"இவனுக்கும், உன் ஃப்ரெண்ட்டுக்கும் இன்னும் டைவர்ஸ் ஆகலைல?" என்றதும்,

"கேஸ் நடந்துட்டு இருக்குல்ல அண்ணா!" என்று முதலிலிருந்து ஒவ்வொன்றாக விசாரிப்பவனிடம் பொறுமையாக பதில் சொன்னாள்.

"டைவர்ஸ் பண்ணனும்னா காசு கேட்டுப் பார்ப்போம். கொடுத்தால் போனால் போகுதுன்னு முடிச்சு விடுவோம்னு நினைச்சிருக்கான்!" என்கவும்,

மௌனாவின் முகம் கோபத்தில் விகாரமானது.

கிஷான் மேலும் தொடர்ந்து,"அதனால், மஹதனை அவனோட கம்பெனியில் மீட் பண்ணி இருக்கான்!" என்றான்.

தாமதம் ஆனாலும் நண்பனுக்காக அவனுடன் முக்தாவின் வீட்டிற்குப் போக வேண்டும் என்ற கொள்கையில் வேலையைத் துரிதமாக முடித்த மஹதன் அறையிலிருந்து கிளம்பத் தயாராகும் போது,

வரவேற்பறையில் இருந்து கால் வந்தது அவனுக்கு.

"சார்! உங்களைப் பார்க்க தீபக் ன்னு ஒருத்தர் வந்திருக்கார்" என்று சொல்லவும்,

காதில் நாராசமாக ஒலித்தப் பெயரின் உரிமைக்காரனை உள்ளே வர அனுமதி அளிக்குமாறு கூறி விட்டான்.

சிறிது நேரம் சென்ற பின்னர், தோரணையாக உள்ளே வந்தவனை நெடிய மூச்சுக்களுடன் வரவேற்றான் மஹதன்.

அன்றைக்கு மௌனாவின் இல்லத்தில் சம்பந்தம் பேசும் பொழுது, தன் தாயுடன் வந்து கலாட்டா செய்ய முனைந்து, அனைவரும் போட்ட சத்தத்தில் அன்னையும், புத்திரனும் சத்தம் காட்டாமல் தான் சென்றனர்.

ஆனால், அடுத்த சில நாட்களில் விவாகரத்துக் கேட்டு பத்திரம் அனுப்பி வைத்திருந்தாள் தீபக்கின் விலாசத்திற்கு.

அதைப் பார்த்ததும் கொதித்தெழுந்து விட்டான்.

"வாங்கும் சம்பளம் அதிகமாக இருந்தாலும், அதை முக்கால்வாசியைக் கொடுத்துட்டு, ஒரு சொல் சொல்லாமல், அமைதியாக ஊரில் இருப்பா! இப்போ அந்த மௌனா கூட சேர்ந்துக்கிட்டு ஆடுறா!" என்று தன் மருமகளுக்குச் சாபம் விட்டுக் கொண்டிருந்தார் லலிதா.

அவர் நீட்டி முழக்கிப் பேசினார் என்றால், மகனோ, பத்திரத்தைப் பஸ்பமாகச் செய்யும் நிலையில் இருந்தான்.

காலைச் சுற்றிக் கொண்டு இருந்தவள் துணிந்து செய்த காரியத்தின் வீரியத்தை தண்டனையாக அனுபவித்தே தீர வேண்டும் என்று உறுதி பூண்டான் தீபக்.

"ஜம்முனு இருப்பா! அவளுக்கென்ன! இன்னொரு கல்யாணம் கூட பண்ணி வைக்கிறதாக இருப்பானுங்க போல! அதான், டைவர்ஸ் நோட்டீஸ் வந்திருக்கு" என்று திட்டித் தீர்த்தார் லலிதா.

அகதாவின் தோழியின் அம்மாவும், அந்த மஹதனும் சேர்ந்து கொண்டு தங்களை விரட்டும் போது, இவள் சிலையாக நின்று வேடிக்கைத் தானே பார்த்தாள் என்று மனைவியின் மீது கோபம் எழுந்தது அவனுக்கு.

இதில் அம்மாவின் புலம்பல்கள் வேறு அவனை உசுப்பி விட்டது.

"அம்மா! கொஞ்சம் நிறுத்துறியா? அவளோட சம்பாத்தியம் நம்மளை விட்டுப் போகுதுன்னா அதுக்கு நிகரா நமக்கு அவ பணம் அழுதுட்டு தான் போகனும்!" என்று குறிப்பாகப் பேசினான் தீபக்.

"எப்படிடா? நாம தான் அவளுக்கு நஷ்ட ஈடு கொடுக்கிறா மாதிரி இருக்கும்" என்று பொருமினார் லலிதா.

அந்த விதத்தில் கூட அவளுக்குத் தங்களால் நல்லது நடந்திடலாகாது என்று இறுமாப்புடன் இருந்தார் அவனது அவர்.

"நாம கொடுக்கக் கூடாது ம்மா! அவ நமக்குக் கொடுக்கனும்! அதை தான் இப்போ சொல்லிட்டு இருக்கேன்" என்று பொருள் பொதிந்த பேச்சில் கூறினான் மகன்.

"எப்படி? அவங்க தான் கூட்டமாக கூடி நம்மளை உண்டு இல்லைன்னுப் பண்ணிடுவாங்களே! அதுவும் பணக்கார கோஷ்டி வேற!" என இப்போதும் அவரது கண்களில் பயம் துளிர்த்தது.

"பயந்துட்டு இருந்தால், அவளையும் விட்டுட வேண்டியது தான், அவகிட்ட இருந்து வர்ற காசையும் விட்டுட வேண்டியது தான்!" என்று எரிச்சலடைந்தான் தீபக்.

"அதை மட்டும் விடக் கூடாதுடா! அப்பறம் நம்மளோட வாழ்க்கை முழுசும் தெருவில் தான் கையேந்தி நிக்கனும்"

"அதனால் எனக்கு ஒரு யோசனைம்மா! அவளுக்கு டைவர்ஸ் கொடுக்கனும்னா பல்கா ஒரு அமவுண்ட் வேணும்னுக் கேட்கப் போறேன்!" என்று ஆசை மின்னக் கூறினான்.

"நடக்கிறதைப் பேசுடா!" என அவன் உளறுவதைக் கண்டித்தார் லலிதா.

மஹதன் மற்றும் அவனது தந்தையின் பண மதிப்பு இவருக்கு மட்டும் தெரியாமல் இருக்குமா? இப்போது அங்கே அடைக்கலம் ஆகி இருக்கும் அகதாவுக்காகத் தங்களை என்ன வேண்டுமானாலும் செய்து விடுவார்கள் என்று அறிந்து தான் தன் ஆற்றாமையைப் பேச்சில் மட்டும் வைத்துக் கொள்கிறார்.

அவர்களிடம் வாலாட்டினால் தங்களை உருத் தெரியாமல் அழித்து விடுவார்கள் என்பது திண்ணம்.

"ப்ச்! நடக்கத் தான் போகுது அம்மா. நான் அந்த மஹதனைப் போய்ப் பார்த்துப் பேசுற விதத்தில், பேசினால் எல்லாம் நடக்கும்" என்று உறுதியாக கூறியவனை, மிரட்சியுடன் பார்த்தார் லலிதா.

சொன்னது மட்டுமின்றி இப்பொழுது தெனாவெட்டாக வந்து மஹதனின் முன்னால் அமர்ந்திருக்கிறான்.

"சார்!" என்றவனது பவ்யத்தைப் பார்த்துப் புருவம் உயர்த்தினான்.

"நான் தீபக். அகதாவோட ஹஸ்பண்ட்" என்றான்.

எதிரிலிருப்பவனோ,"சரி அதுக்கு?" என்று தனது கோபத்தைக் காட்டாமல் கேட்டான்.

"டீலிங் பேச வந்திருக்கேன்!" என்று நடுங்கினாலும் பரவாயில்லை விடுவதாக இல்லை என்ற நோக்கத்துடன் தொடர்ந்து பேசினான் தீபக்.

'டீல்' என்றவுடன் மஹதனுக்கு ஆத்திரம் தெறித்தது.

"என்ன டீல்?"

"அகதா எனக்கு டிவோர்ஸ் நோட்டீஸ் அனுப்பி இருக்கா!" என்று கூறினான்.

"அனுப்பினால், சைன் போட்டுத் திருப்பி அனுப்பி வை" என்றான் மஹதன்.

எச்சிலை விழுங்கிய படி,"அதுக்குத் தான் டீல் சார்!" என்று மெதுவாகப் பேசினான் தீபக்.

"என்னது?"

"நான் விவாகரத்து கொடுக்கனும்னா எனக்கு அதுக்கு ஏற்றப் பணம் வேணும் சார்" என்று சொல்லியவனை, விநோதமாகப் பார்த்து,

"எவ்வளவு தைரியம் டா உனக்கு!" என்று அதட்டினான் மஹதன்.

"இதெல்லாம் பேசினால் உங்ககிட்ட இருந்து உயிரோட தப்பிக்க முடியாதுன்னு தெரிஞ்சு தான் வந்திருக்கேன். ஆனாலும் பணம் என்னை இவ்வளவு துணிவாக யோசிச்சு, வர வச்சிருக்கே!" என்று வியாக்கியானம் பேசினான் தீபக்.

கோப உஷ்ணம் கூடிக் கொண்டே போனது மஹதனுக்கு.

"பணம் கொடுக்கலைன்னா?" என்று திடுமெனக் கூறியவனிடம்,

"அவளுக்கு முன்னாடி அகதாவைப் பத்தி நான் பேசிருவேன் சார்!"

"இதுக்கு மேல உன்னை நான் பேச விடக் கூடாது!" என்று நினைத்துக் கொண்டவன்,

"சரி.. வா. லீகல் ஆகப் பேசிக்கலாம்" என்றதும், அவனுக்கு உதறல் எடுத்தது.

"எங்கேயும் நான் வரலை சார். இங்கேயே உங்க ஆஃபீஸிலேயே எதுவாக இருந்தாலும் முடிச்சுக்கலாம்!" என்று கம்மிய குரலில் பேசியவனிடத்தில் பயத்தின் சாயலை உணர்ந்து,

"வேறே எங்கேயும் வேணாம். என் இடத்துக்குப் போய்ப் பேசலாம்" என்று சாமர்த்தியமாகப் பேசினான் மஹதன்.

"அது உங்க இடம்ன்னா என்னை என்ன வேணும்னாலும் செய்வீங்க! அதனால் நான் கூப்பிட்டுப் போறேன். கூட்டமான இடமாக இருக்கனும்" என்கவும்,

பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு,"ம்ம்.. போவோம் " எனத் தீபக்கை அழைத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தான்.

ஆனால் அவன்‌ சொன்னது போல கூட்டம் நிறைந்த இடத்திற்கு அல்ல, மஹதன் தன்னுடைய சொந்தமான பகுதிக்குக் கடத்திச் சென்றான் அவனை.

அந்தப் பகுதியினுள் நுழையும் முன், மஹதனிடம் அவ்வளவு அடிகளைப் பரிசாகப் பெற்றிருந்தான் தீபக்.

அதற்கு இடையே , அகதாவிற்கு இது தெரியுமா எனக் கேட்டதற்கு இல்லை என்று பதில் சொல்லவும், அது மஹதனுக்கு வசதியாகி விட்டது.

கிஷானுடைய செல்பேசிக்கும் அப்போது விஷயம் தெரிவிக்கப்பட்டது.

அதனால் தான் அவனும் முக்தாவை விட்டு விட்டு இங்கே வந்து தீபக்கை ஒரு வழி செய்து விட்டான்.

இதையெல்லாம் வீடியோ காலில் கேட்ட மௌனாவோ, தன் தோழிக்குக் கடைசி வரை இது தெரியவே கூடாது என்று நினைத்தாள்.

ஆனால்,"ஏய் அகதா!!!" என்ற கர்ண கொடூரமாக வாசலில் நின்று அலறியவரைப்‌ பார்த்து புரியாமல் விழித்து நின்றாள் அந்தப் பெயருக்குச் சொந்தமானவள்!

- தொடரும்

 

[Shalini shalu]

அத்தியாயம் 10

லலிதாவின் குரலைக் கேட்டதும், அதிர்ந்து போன உடலுடன் எழுந்து நின்று விட்டாள் அகதா.

அந்த இரைச்சல் நன்றாகவே மௌனாவிற்கும் கேட்டு விட, செல்பேசியை அப்படியே கையில் எடுத்துக் கொண்டு, என்னவென்று பார்க்க வெளியே சென்றாள்.

திடீரென்று மௌனா ஏன் அதைக் கவனிக்காமல் செல்கிறாள் என்ற குழப்பத்துடன் கிஷானும், மஹதனும் வீடியோ காலின் திரையில் காத்திருந்தனர்.

அடி வாங்கிய அலுப்பில் மயங்கிக் கிடந்த தீபக்கைத் தான் அவளிடம் காட்டிப் பேசிக் கொண்டு இருந்தனர் இருவரும். அவன் விழித்து இருந்தால் தான், தனக்காகப் பரிந்து பேச இவளிடம் கெஞ்சிக் கூத்தாடி இருப்பானே?

பதறிக் கொண்டு வீட்டின் வெளிப்புறம் வந்தாள் அகதா.

அவளைப் பார்த்ததும் ஆங்காரத்தில் விகாரம் கொண்டது லலிதாவின் வதனம்.

"ஹேய் இவளே! என் புள்ளை எங்கேடி?" என்று அவளிடம் உச்சஸ்தாயியில் கத்திக் கேட்டார்.

எதுவுமே புரியாதவளோ பயத்தை மறைத்தவாறு,"உங்கப் பிள்ளை எங்கே இருக்காருன்னு எனக்கு எப்படி தெரியும்?" எனக் கூறினாள்.

அவளுக்கு அருகே அணை போல வந்து நின்று கொண்டாள் மௌனா‌.

"நீயும் வந்துட்டியா? உங்களையெல்லாம் பகைச்சுக்காதடான்னு அவனுக்குப் புத்தி சொன்னேனே! கேட்கலையே! உன்னைக் கட்டுன பாவத்துக்கு இப்போ காணாமல் போய்ட்டானே!" என்று ஒப்பாரி வைக்கத் துவங்கி விட்டார் லலிதா.

தன் முன்னால் மாமியாரின் இந்த ஆற்றாமை படிந்த நிலைக்கு மூலம் எது? என்று புரியாது பாவப்பட்ட ஜீவனாக அலைக்கழிந்து போனாள் அகதா.

அவரது வருகையின் காரணம் அறிந்ததால், அதை அப்போது வெளியே சொல்ல முடியாது தவித்துக் கொண்டு நின்றிருந்தாள் மௌனா.

பேச்சினூடே அவர் சொன்னதையெல்லாம் மனதில் உருப்போட்டுப் பார்த்துக் கொண்டு அதன் உதவியுடன்,"இங்கே பாருங்க! உங்க மகனை நாங்க என்னப் பண்ணோம்? எதுக்கு இந்த ஒப்பாரி?" என்று கேட்டாள் அகதா.

"ஏன் சொல்ல மாட்ட? டைவர்ஸ் நோட்டீஸ் அனுப்பின தான? அதை நினைச்சு மனசொடிஞ்சு போயிருந்தான். அதுக்கு நியாயம் கேட்கப் போறேன்னு சொல்லிட்டு இருந்தான். அப்படி வந்தவனை ஆளை வச்சு என்னப் பண்ணீங்களோ? யாருக்குத் தெரியும்?" என்று மறுபடியும் தனது ஒப்பாரியைத் தொடர்ந்தார் லலிதா.

"கொஞ்சம் அமைதியாக இருங்க. அவருக்கும், அகதாவுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இருக்கக் கூடாதுன்னு தான் டிவோர்ஸ் நோட்டீஸே அனுப்பினோம். நீங்க இங்கே வந்து கத்துறது வேஸ்ட்.உங்க மகனை வேறே எங்கேயாவது போய்த் தேடுங்க" என்று அதட்டினாள் மௌனா.

"அவன் உன் சிநேகிதியைப் பார்க்கத் தான் வர்றதாகச் சொன்னான். இதோ இந்த கைகாரியைப் பார்க்க வந்திருப்பான். நீ உன் வருங்காலப் புருஷனை வச்சு அவனை ஏதாவது செஞ்சிருப்ப!" என்று அரற்றினார் தீபக்கின் அம்மா.

இவர்களது சத்தத்தில் உள்ளேயிருந்து சிவமணியும், அன்னபூரணியும் வந்து விட்டனர்.

தீபக்கின் தாய் தங்கள் இல்ல வாசலில் நின்று பெருங்குரலெடுத்து வாக்குவாதம் செய்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தவர்கள், மகள்களிடம் விசாரித்தனர்.

"வாங்க! வாங்க!" என்று நக்கலாகச் சொன்னவர் அன்னபூரணியிடம்,

"ஏன்மா! அன்னைக்கு நீங்களும், இன்னொரு அம்மாவும் சேர்ந்துக்கிட்டு எங்களைத் துரத்தி விட்டீங்களே? அது போதாதா? என் பையனை என்ன செஞ்சீங்கன்னு எனக்குத் தெரிஞ்சாகனும்! சொல்லுங்க!" என்று நொடிக்கு நொடி மகனை என்ன‌ செய்தீர்கள்? என்று கேட்டுக் கொண்டே இருந்தார் லலிதா.

அவர்களைத் திட்டுவது பொறுக்க முடியாமல் அகதா,"இதோ பாருங்க. அவர் என்னைப் பார்க்க வரவே இல்லை! அப்படியே வந்திருந்தாலும்,துரத்தி விட்டிருப்பேன்.தேவையில்லாமல் வந்து சண்டை போடாதீங்க. இனிமேலாவது என்னை நிம்மதியாக இருக்க விடுங்க" என்று அவரிடம் கத்தினாள்.

இன்னும் தொடுதிரையில் இருந்தவர்களுக்கு இந்தக் காட்சியெல்லாம் இலவசமாக ஒளிபரப்பாகிக் கொண்டிருந்தது மௌனாவின் மூலம்.

மூர்ச்சையாகிக் கிடந்த தீபக்கோ மெல்ல கண்களைத் திறந்தான்.

அதைக் கவனித்த மஹதன் அழைப்பைத் துண்டித்து விட்டு, மீண்டும் மௌனாவிற்கு ஆடியோ கால் செய்தான்.

அனிச்சையாகத் தன் கையிலிருந்த அலைபேசியைப் பார்த்தவள், மஹதனின் அழைப்பு எனவும் பெற்றோரிடம்,"மஹதன் தான் கால் பண்றார்" என்று உரைத்தாள் மௌனா.

"ம்ம்! எடுத்துப் பேசு. என் பையனை அந்த ஆளு தான் என்னமோ பண்ணி இருக்கனும். அதான், உனக்குக் கால் பண்ணி சொல்லக் கூப்பிட்றாரு!" என்று முந்திக் கொண்டு ஆங்காரமாக கட்டளையிட்டார் லலிதா.

"எடுத்துப் பேசு மௌனா!" என்று அடிக்குரலில் கூறினார் அன்னபூரணி.

வீதியில் கூட்டம் கூடுவதற்கு முன்னர் பைசல் செய்து அனுப்பி விட நினைத்தார்கள்.

"ஹலோ" என்று உள்ளடங்கிய குரலில் பேசினாள் மஹதனிடம்.

"அவனுக்கு மயக்கம் தெளிஞ்சிடுச்சு. நீ ஃபோனை ஸ்பீக்கரில் போடு" என்றான்.

அவன் சொன்னதைச் செய்தவள்,"மஹத்!" என்று குரல் கொடுத்தாள் மௌனா.

"நல்லவரே! என் பையன் எங்கே?" என்று அவனிடமும் எகிறினார் லலிதா.

சிவமணியும், அன்னபூரணியும் மாப்பிள்ளையின் அடுத்த நகர்வு என்ன என்பதைப் பதைபதைப்புடன் கேட்க ஆரம்பித்தனர்.

தீபக்கின் அம்மாவோ அவளை ஒரு வழியாக்க முடிவெடுத்திருப்பார் போலும்!

தூண் போல் உணர்ச்சிகள் அமிழ்ந்து போய் அமைதியாகிப் போனாள் அகதா.

"உங்கப் பையன் எங்ககிட்ட பத்திரமாக இருக்கான்!" என்றதும் அங்கிருப்பவர்கள் அதிர்ச்சியில் தடுமாறிப் போயினர்.

அதுவும் அகதாவோ குற்றத்தில் ஈடுபட்டவள் போல சிலையாகிப் போயிருந்தாள்.

"கேட்டியா? இப்போ என்ன சொல்ற? ஆள் பலம் இருக்குன்னு எத்தனை நாளைக்கு உன் ஆட்டம்னுப் பாக்கிறேன்! தீபக்கை விட சொல்லுடி!" என்று அவளைப் பிடித்து உலுக்கப் போய் விட்டார் லலிதா.

அதற்குத் தடையாக வந்து நின்ற மௌனா,"அவளை விடுங்க. அகதாவுக்கு எதுவும் தெரியாது!" என்று பதிலளித்தாள்.

"அப்போ நீயும், அவனும் தான் கூட்டாளிங்களா?" என்று ஏக வசனத்தில் இரைந்தார்.

மற்றவர்கள் நம்பிக்கை உடைந்து போன ஏமாற்றத்துடன் மௌனாவை ஏறிட்டனர்.

"ஐயோ! இல்லை!" என்று அவள் சொல்லும் போது,

"இன்னும் ஒரு வார்த்தை அவளை நீங்க ஏதாவது பேசினாலும் உங்கப் பையன் தான் ஆளே அடையாளம் தெரியாமல் போயிடுவான்!" என்று கர்ஜித்தான் மஹதன்.

கப்சிப் என்று அடங்கி விட்டார் லலிதா.

அவரது மகனை வேறு கேமராவின் முன் கொண்டு வந்து காட்டினான் கிஷான்.

"ஐயோ!! தீபக்!!" என்று அலறித் துடித்தார்.

அவனைப் பார்த்த அனைவருக்கும் அதிருப்தி ஏற்பட்டது மஹதனிடம்.

"என்ன மாப்பிள்ளை இது?" என்று சிவமணி குரலை உயர்த்திக் கேட்டார்.

"இவன் எங்க ஆஃபீஸூக்கு வந்து டீல் பேசினான் மாமா" என அவனது அணுமுறையைக் கூறி முடித்தான்.

அதைக் கேட்டு மிரண்டே போய் விட்டார் லலிதா.

"இப்போ புரியுதா? உங்க மகன் ஏன் இந்த நிலையில் இருக்கான்னு?" என்றவன்,

"கிஷான்! இவனைக் கூப்பிட்டுப் போய், ஃபர்ஸ்ட் எய்ட் கொடுக்க சொல்லு!" என்று சிறிதாக மயக்கம் தெளிந்தவனைத் தன் அன்னையைப் பார்ப்பதற்குத் தடை விதித்தான் மஹதன்.

தீபக் இருந்த நிலைக்கு, லலிதாவை அவனால் தெளிவாகப் பார்க்க முடியவில்லை.

"டிவோர்ஸ் நோட்டீஸில் சைன் போட்ற வரைக்கும் உங்க மகன் இங்கே தான் இருப்பான்!" என்று அழைப்பை வைத்து விட்டான் மஹதன்.

உடனே அகதாவிடம் தஞ்சமடையப் போன லலிதாவைத் தடுத்த மௌனா,"ஏன் இவளைச் சித்திரவதை செய்றீங்க? விவாகரத்துக் கொடுத்து நிம்மதியாக வாழ நினைச்சாலும் முடியாது போலிருக்கே!" என்று அவரிடம் தன்னுடைய தோழிக்காகப் பொரிந்து தள்ளினாள்.

"மௌனா!" என்று அவளை அடக்கிய அன்னபூரணி,

"இப்படியெல்லாம் வந்து காட்டுக் கத்துக் கத்தினால், உடனே நாங்கப் பயந்துடுவோம்னு நினைக்காதீங்க!" என்று தீவிரமாக கூறினார்.

மருமகளின்‌ முகத்தில் ஏதாவது அறிய முடிகிறதா! என்று ஆராய்ந்து பார்த்து விட்டார் லலிதா.

ஒரு வார்த்தைக் கூட உதிர்க்காமல், யாரையும் எதிர்த்துப் பேசாமல் தேமேவென்று இருந்தாள் அகதா.

இனி அவளை நம்பி எதிர்பார்ப்பது வீண் என்று புரிந்து விட,

"சரிங்க. அவன் எங்கிட்ட எப்போ திரும்பி வருவான்?" என்று பரிதாபமாக கேட்டார்.

"எங்க மாப்பிள்ளைகிட்ட சொல்லி உங்கப் பையனை வெளியே விட்றோம். ஆனால் அதுக்கு முதல், அவன் டிவோர்ஸ் நோட்டீஸில் கையெழுத்துப் போடனும்" என்று திட்டவட்டமாக தெரிவித்தார் அன்னபூரணி.

அதை முதலிலேயே செய்திருந்தால் அவனுக்கு இந்த மரண அடி , தனக்கு இப்படியான அவமானம் எல்லாம் கிடைத்திருக்குமா?

குற்றுயிராக கிடைக்கிறானே! பார்த்த போதே நெஞ்சு பொறுக்கவில்லையே!

இது எல்லாம் தேவை தானா இவனுக்கு? என்று அவ்விடத்திலேயே ஓங்கி அடித்துக் கொண்டு, அழுக ஆரம்பத்தார் லலிதா.

"ச்சூ! சத்தம் காட்டக் கூடாது!" என்று தொண்டை வெடிக்கும் அளவிற்குக் கத்தினாள் அகதா.

அதில் அருகிலிருந்த மௌனாவிற்கே காது அதிர்ந்து போயிற்று.

லலிதாவின் நாக்கு உள்ளே சுழன்று கொண்டது.

"அதான், சொல்றாங்கள்ல! கேட்கலையா? ம்ஹ்ம்! இடத்தைக் காலி பண்ணுங்க!" என்று சீற்றம் கொண்டு அவருக்கு உத்தரவிட்டாள் அகதா.

அவ்வளவு தான்! துண்டைக் காணோம்! துணியைக் காணோம்! என்று அங்கிருந்து தழுவிக் கொண்டார் லலிதா.

மகனைப் பார்க்கக் கூட திராணி வேண்டுமே? இவள் இப்படி உறுமுவாள் என்று நினைத்தும் பார்க்கவில்லை அவர்.

அகதாவை உள்ளே அழைத்துச் சென்று குடிநீர் வழங்கினார் அன்னபூரணி.

அதைப் பருகியவள், தோழியை ஏறிட்டாள்.

"இது உங்கப் பிளானா?" என்ற கேள்வியில் தொடங்கியது அவளது வாதம்.

"ஐயோ! இல்லை அகி. அவர் கால் பண்ண அப்போ தான் எனக்கும் தெரியும். அடுத்து தான் அவங்க அம்மா வந்து கூச்சல் போட்டாங்க!" என்று பதறிக் கூறினாள் மௌனா.

"அவனை விடச் சொல்லு மௌனா! டிவோர்ஸ் நோட்டீஸ் கிடைக்கட்டும். அது நடக்கிற வரை பல்லைக் கடிச்சிட்டு இருக்கேன்" என்று சொல்லி விட்டு, அறைக்குள் போய் விட்டாள் அகதா.

மகளின் அருகில் வந்து,"அகதா ரொம்ப காயமடைஞ்சு இருக்கிறா!" என்றார் அன்னபூரணி.

"ஆமாம் மா" என்று நொடிந்துப் போனாள் மௌனா.

"நீ மாப்பிள்ளைக்குக் கால் பண்ணிப் பேசு‌‌" என்று கூறினார் சிவமணி.

"ஹலோ மஹத்" என்று கூறியவளிடம்,

"அகதாவுக்கு உன் மேல கோபமா?" என்று வினவினான்.

"அந்தம்மா வந்துட்டுப் போனதால் டிஸ்டர்ப் ஆகிட்டா. நானும் சம்பந்தப்படு இருப்பேன்னு நினைச்சா" என்று அவனிடம் சொன்னாள் மௌனா.

"தீபக்கிற்கு மறுபடியும் மயக்க மருந்து கொடுத்து இருக்கோம்" என அறிவித்தான் மஹதன்.

"அவனை வீட்டுக்கு அனுப்பச் சொல்லி, அகதா கேட்டுக்கிட்டா ங்க" என்றாள்.

"சைன் வாங்கிட்டு துரத்தி விட்றோம். நீ அங்கே பாத்துக்கோ" என்று அவளிடம் தைரியம் கூறி வைத்தவன்,

கிஷானிடம்,"மயக்கம் தெளிஞ்சதும், சைன் வாங்கி அவங்க அம்மாகிட்ட அனுப்பி விடு" என்று கூறி கிளம்பிச் சென்றான் மஹதன்.

அகதாவின் வாழ்வில் விடிவு காலம் வருவதற்கான ஆரம்பம் தான் இந்த நிகழ்வோ?

- தொடரும்

 

[Shalini shalu]

அத்தியாயம் 11

உடலிலிருந்த வெளி மற்றும் உள் காயங்கள் மட்டுமில்லாமல் ஊமைக் காயங்களும் சேர்ந்து தீபக்கை நிலை தடுமாறி விழச் செய்தது.

அவனைத் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டு, வெளியே அழைத்து வந்தனர் மஹதனுடைய ஆட்கள்.

"நேராகப் பார்த்து நட!" என்ற அதிகாரக் குரலில் திடுக்கிட்டுக் கீழே விழப் போனான் தீபக்.

அதற்கும் கொலைவெறியோடு முறைத்துக் கொண்டே,
வெளியே கூட்டி வந்தனர்.

அவர்களைப் பரிதாபமாகப் பார்த்தான்.

"இது வரைக்கும் தான் உன்னைக் கொண்டு வந்து விடனுமாம். நிற்காமல் கிளம்பு, கிளம்பு!" என்ற அதட்டலில் சர்வமும் ஒடுங்கிப் போய் இருந்தவனுக்குத் துணையாக யாரும் கூட வரவில்லை.

நொண்டி நடந்தவனைத் தோள் பற்றிக் கொண்டு, நடத்திப் போக ஆளில்லை.

தனது சட்டைப் பாக்கெட்டில் அவர்கள் வைத்திருந்த செல்பேசியின் இருப்பு உணர்ந்து, அதை எடுத்து அன்னைக்குக் கால் செய்தான் தீபக்.

ஒரு திட்டில் உட்கார்ந்து கொண்டவன், தாய் மறுமுனையில் அழைப்பை ஏற்கும் வரை பொறுமையின்றி மூச்சு வாங்கினான்.

"ஹலோ! தீபக்" என்ற அலறல் காதில் ஏறியதும்,

"அம்மா" எனச் சேய் போல தேம்பி அழ ஆரம்பித்து விட்டான் அவரது மகன்.

"டேய்! உனக்கு என்னடா ஆச்சு? அகதாகிட்ட கெஞ்சிறா மாதிரி ஆகிடுச்சு நம்ம கதி! அதுக்கும் அவ மசியல. கடைசியில் உன்னை ஃபோனில் காமிக்கவும், உயிரே போயிடுச்சு டா! ஆளாளுக்கு அம்மாவை அதட்டிப் பேசி, அசிங்கப்படுத்திட்டாங்க தீபு!" என்று
அவனது நிலை அறிந்தும், முன்னால் மருமகளைப் பற்றி, மகனிடம் கோள் மூட்டிக் கொண்டிருந்தார் லலிதா.

அவரது ஆதங்க வார்த்தைகளை அதற்கு மேலும் கேட்கும் சக்தி அவனுக்கு இல்லையென்பதால்,
"ம்மா!! நிறுத்துங்க! நானே செத்துப் பிழைச்சு வந்திருக்கேன். நம்ம வீட்டுக்குக் கூட வர முடியாமல் நடுத்தெருவில் நின்னுட்டு இருக்கேன். நான் இருக்கிற இடத்தைச் சொல்றேன், ஒரு ஆட்டோவோ, டாக்ஸியோ பிடிச்சிட்டு வாங்க சீக்கிரம்! ஹாஸ்பிடலுக்கு வேறப் போகனும்!" என்று உடனே கிளம்பி வருமாறு கத்தி விட்டு, அங்கேயே கிடந்தான் தீபக்.

தனக்கு இருக்கும் ஒரே உறவான மகனைக் காப்பாற்ற வேண்டி, தன்னிடமிருந்த பணத்தைப் பர்ஸில் அள்ளிப் போட்டுக் கொண்டு, ஒரு டாக்சியில் அவன் சொன்ன இடத்திற்கு விரைந்தார் லலிதா.

தன்னுடைய பையில் சொருகியிருந்த பணத்தைக் கையில் வைத்துக் கொண்டு, வெறித்திருந்தான் தீபக்.

மருத்துவச் செலவிற்காக அடித்தவர்களே கொடுத்தப் பணம் அது!

மஹதன் மற்றும் கிஷான் தன்னிடம் பேசியது, விடுதலைப் பத்திரத்தில் கையொப்பமிட வலியுறுத்தியது எல்லாம் தடையில்லாமல் கிலியை ஆழ்த்தியது அவனை.

அந்த நேரம் தனக்கு முன்னால் வந்த டாக்ஸியைப் பார்த்தான்.

மகனுடைய கோலத்தை ஜன்னல் வழியாகவே கண்ணுற்றவருக்கு, முகம் வெளுத்தது.

"என்னடா தீபு!" என்று சாலை என்றும் பாராமல் அப்படியே தரையில் இடிந்து அமர்ந்தார் லலிதா.

அவனுடைய உடலின் காயங்கள் இவரை வெகுவாக அச்சுறுத்தியது.

"அவனுங்களைச் சும்மாவே விட்டுடக் கூடாது ம்மா!" என வார்த்தைகளைக் கடித்துத் துப்பினான் தீபக்.

"இன்னும் ஏன்டா? உனக்கும், எனக்கும் வாங்கியது போதும்! அவங்களை அழிக்கப் போய் நாம் அழிஞ்சிடுவோம் போல இருக்கு!" என்று படபடத்தார் அவனது அன்னை.

"முதல்ல எனக்கு ட்ரீட்மெண்ட் பார்க்கனும் மா!"

டாக்ஸி டிரைவர் ஹாரன் அடிக்கவும்,
"எழுந்திருப்பா! ஹாஸ்பிடலுக்குப் போவோம்!" என மெதுவாக மகனை எழுப்பி டாக்ஸியில் உட்கார வைத்தார் லலிதா.

முகத்தை முழுமையாக மறைத்துக் கொண்டு இருந்த காயங்களைத் தொட்டுப் பார்த்தவன், ஆங்காங்கே ரத்தம் கட்டி , சுண்டிக் கிடந்தது. அலங்கோலமாக இருந்த முகத்தை ஆத்திரத்துடன் பார்த்தான் தீபக்.

மருத்துவமனையில் கட்டுக்கள் பல போட்டு விட்டார்கள் மருத்துவர்கள்.

தையல்கள் அனைத்தும் பிரிந்து விடக் கூடாது என்ற அறிவுரையுடன் வீட்டிற்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டான்.

தீபக்கிற்கு வெந்நீர் ஒத்தடம் கொடுத்து உறங்க வைத்தார் லலிதா.

திருமணத்திற்கான டிசைனர் துணிகள் யாவும் அணி வகுத்திருக்க, அவற்றையெல்லாம் தொட்டுப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாள் மௌனா.

"இந்த டிசைன்ஸ் பிடிக்கலைன்னா வேற மாடல்ஸ் பாருங்க மேம்" என்று நகரிலேயே பிரசித்திப் பெற்ற துணிக் கடையிலிருந்து வந்திருந்த ஆடை வடிவமைப்பாளர் அவளிடம் மென்மையாக கூறினார்.

"வேண்டாம் மேம். இது நல்லா இருக்கு" எனத் தனக்கானதை விரைவாகவே தெரிவு செய்திருந்தாள்.

அதை வாங்கிப் பார்த்து, டேமேஜ் எதுவும் இருக்கிறதா? எனச் சரி பார்த்தாள் அந்த உடை வடிவமைப்பாளர்.

"ஒன்னு தான் சூஸ் பண்ணியிருக்கீங்க மேம். இன்னும் நாலு செலக்ட் செய்து வைங்க" என்று பணிவுடன் கூறினாள்.

"நாலு எதுக்கு?" எனக் கேட்டாள் மௌனா.

"கௌசல்யா மேம் தான் சொன்னாங்க" என்று பதிலளித்தாள்.

அத்தையின் பெயர் வந்ததும், "ஓகே" என்றவாறு ஆடைகளில் கவனம் பதித்தாள்.

மற்ற மூன்று உடைகளையும் தன் மேல் பொருத்திப் பார்த்து விட்டு, ஒப்புதல் சொன்னாள் மௌனா.

கௌசல்யா முதற்கொண்டு, மௌனாவின் பெற்றோர் கூட அவளது அறைக்குள் நுழையவில்லை.

ஆடை வடிவமைப்பாளருக்குமே போதிய சோதனைகளுக்குப் பிறகு தான் அனுமதி வழங்கப்பட்டு இருந்தது.

நான்கு உடைகளும் வெவ்வேறு மாடல்களில் இருந்தது.

வருங்கால மாமியாரின் அன்புக் கட்டளைகளில் இது முதலாவது என்பதால், அதிலிருந்து பிறழத் தோன்றவில்லை மௌனாவிற்கு.

உடைகளின் விலையை எக்காரணம் கொண்டும் அவளுக்குத் தெரியப்படுத்தக் கூடாது எனவும் உத்தரவிட்டு இருந்தான் மஹதன்.

அவனது விருப்பத்தையும் கேட்டு விட ஆசைப்பட்டாள் மௌனா.

ஆனால், "உனக்கும் பிடிச்சதாகத் தான் இருக்கனும். வேற யாரும் உள்ளே தலையிடக் கூடாதுன்னு தான் யாரையும் வர விடலை" என்று அன்பாக கூறி விட்டான்.

"என்னங்க சம்பந்தி?" என்று தங்கள் பெண்ணின் திருமண உடைகளைத் தேர்வு செய்ய ஆசையாக இருந்த சிவமணியும்,அன்னபூரணியும் கூட சங்கடத்தைத் தெரிவித்தனர்.

அகதா தான் இருவரையும் சமாதானம் செய்தாள்.

அவளையும் மௌனாவின் அறைக்கு உள்ளே விடவில்லை.

அதற்குப் பிறகு தான் மணப் பெண்ணுக்கான உடைகளைப் பார்த்தனர் மற்றவர்கள்.

நகைகள் விஷயத்தில் கூட இதையே கடைபிடித்து இருந்தான் மஹதன்.

தங்கள் பங்கிற்கு மகளுக்காக கடைகளில் துழாவி, சிறுகச் சிறுக சேமித்து வைத்தப் பணத்தில் தங்க நகைகளை வாங்கி வைத்து விட்டனர் சிவமணியும், அன்னபூரணியும்.

அடுத்து வந்த நாட்களில் மகளுடைய சுபாவத்தில் ஏற்படும் மாறுபாடுகளை அவதானித்துக் கொண்டு தான் இருந்தார் நீலகண்டன்.

அவளை அழைத்து உட்கார வைத்தவர்,"என்னாச்சு முகி?
கிஷான் ஏதாவது பேசி கஷ்டப்படுத்திட்டானா?" என்று முக்தாவிடம் கேட்டார்.

"இல்லை அப்பா" என்றவள், தன் நிலையின் உண்மைக் காரணத்தை அவரிடம் விளக்கினாள் மகள்.

- தொடரும்

 

[Shalini shalu]

அத்தியாயம் 12

தேன்மொழியைப் பற்றிய நினைவுகளுடன் போராடிக் கொண்டிருக்கிறாள் மகள் என்பதை உணர்ந்து கொண்டார் நீலகண்டன்.

"நீ யாரை மிஸ் பண்றன்னு எனக்குத் தெரியுதுடா" என்று உணர்ச்சி வசத்துடன் கூறினார் நீலகண்டன்.

"ப்பா" என்ற சிறிய கதறலுடன் அவரிடம் தஞ்சமடைந்தாள் முக்தா.

"நீ அப்பப்போ தேன்மொழியோட ஃபோட்டோவை ஏக்கத்தோட பார்க்கிறதை, நானும் கவனிச்சுக்கிட்டுத் தான் இருந்தேன்" என்றார் அவளுடைய தந்தை.

"அன்னைக்கு அவங்களோட சேலையைக் கட்டும் போது கூட எமோஷனல் ஆகிட்டேன் ப்பா" என்று அயர்ச்சியுடன் கூறினாள் மகள்.

"அந்தக் கோலத்தில் உன்னைப் பார்த்ததும் எனக்கும் உங்க அம்மா தான் மனசில் வந்து போனாங்க டா!" என்றவர்,

தேன்மொழியும் , தானும் ஊர் மெச்சும் தம்பதிகளாக எப்படி வாழ்ந்தோம்? என்பதை மகளிடம் பகிரத் தொடங்கினார் நீலகண்டன்.

தொழில் கற்றுக் கொண்டு இருந்த சமயத்திலேயே அவருக்கும், தேன்மொழிக்கும் திருமணம் நிகழ்ந்தது.

ஆதர்ஷ தம்பதிகள் என்று இல்லாமல் இருந்தாலும் கூட, சண்டைகள் இன்றி, சுமூகமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்தனர் இருவரும்.

நீலகண்டனிடம் அவ்வப்போது தலை தூக்கும் பணச் செருக்கு தேன்மொழிக்கு அறவே ஆகாது.

எனவே, "இதையெல்லாம் எப்போ பாத்தாலும் பேசிக்கிட்டே இருக்கிறது நல்லா இல்லைங்க" என்றும் கூட சொல்லிப் பார்த்து விட்டார் மனைவி.

அதை அவரது கணவர் கண்டு கொள்ளவில்லை. இந்த விஷயத்தில் மட்டும் நீலகண்டன் பிடிவாதமாக இருப்பது தேன்மொழிக்கு அதிருப்தியைத் தந்தது.

தான் கருவுற்றிருந்த நாட்களில் கணவன் செய்யும் பணிவிடைகள் யாவற்றையும் மனமுவந்து ஏற்றுக் கொண்டார் மனைவி. பிரசவத்தின் போதும், பிறந்த குழந்தை பெண் என்றதும், அவர்களிருவருக்கும் கடலளவு சந்தோஷம் ஏற்பட்டது.

அதற்குப் பிறகு, நீலகண்டனின் ஜம்பம், செருக்கு சற்று குறைந்திருந்தது.

இருவரும் ஒரு மனதாகத் தேர்ந்தெடுத்து ,"முக்தா" என்று தங்களது செல்ல மகளுக்குப் பெயர் வைத்தனர்.

சிறு வயதிலிருந்தே முக்தாவிற்கும் தன்னுடைய ஒரு சில தேவையற்ற குணங்களைத் தெரிந்தோ, தெரியாமலோ புகுத்திக் கொண்டிருந்தார் நீலகண்டன்.

அதை தேன்மொழி கண்டித்தும் பலனின்றிப் போயிற்று.

தன்னளவில் மகளிற்கு நல்ல குணங்களைச் சொல்லிக் கொடுத்து வளர்த்தார் அந்த அன்னை.

அவர் உயிருடன் இருந்தவரை முக்தாவும், தாய் சொல்லிக் கொடுப்பதைக் கேட்டு வளர்ந்து வந்தாள்.

பிறகு எதிர்பாராத விதமாக தேன்மொழியின்‌ இறப்பு நிகழ்ந்து விட்டது.

முக்தாவைத் தேற்றும் வழி தெரியாது தன்னைப் போலவே, தனக்குத் தெரிந்தவாறு வளர்க்க ஆரம்பித்து விட்டார் நீலகண்டன்.

பிறகு நடந்தவை யாவும் விதியிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது.

"கல்யாணம் வரைக்கும் மூர்த்தியோட வொய்ஃப் கௌசல்யாவை உன்னோட துணைக்கு இருக்கச் சொல்லிக் கேட்டுப் பார்க்கவா?" என்று கேட்டார்.

அவளிடமிருந்து வெற்றுப் பார்வை தொனித்தது.

"என்னவாக இருந்தாலும் சொந்த அம்மா மாதிரி வராதே அப்பா?" என்று நிதர்சனத்தை உரைத்தாள் முக்தா.

தாய் தேன்மொழியின் இடத்தில் எவரையும் ஒப்புக்குக் கூட வைத்துப் பார்க்க முடியவில்லை அவளால்.

அந்த அன்பையும் யாராலும் தர முடியாது என்பதும் முக்தாவிற்கு விளங்கி விட்டது.

அதைப்‌ பிறரிடம் தேடி அவர்களுக்கும் சங்கடத்தை வரவழைக்கும் எண்ணமில்லை அவளுக்கு.

"ம்ஹம்" என்றார் நீலகண்டன்.

"கல்யாணத்தப்போ நீங்களே எனக்கு எல்லாம் செஞ்சிருங்க அப்பா. மத்ததை நானே கத்துக்கிறேன்" என்று மிக உறுதியான குரலில் கூறினாள் மகள்.

"சரி முகி"

மௌனாவின் திருமணத்தில் தான் தன்னுடைய முழுக் கவனத்தையும் வைத்திருக்க முடிவெடுத்தாள் முக்தா.

தன்னுடைய திருமணத்தில், உடைகள், அலங்காரங்கள் அனைத்தையும் தன்னால் தனியாகவே ஏற்பாடு செய்து கொள்ள முடியும் என்ற நிலைப்பாடு அவளுக்குள் உருவானது.

"நீ எனக்கு உதவி பண்ணனும்" என்று மௌனாவிடம் போய், எல்லாவற்றையும் சொன்னாள் முக்தா.

"அன்னைக்கு அகதா கூட நீங்களும் மணப்பெண் தோழியாக வாங்க முகி. பார்க்கும் போதே எல்லாமே தெரிஞ்சிடும்" என்று நம்பிக்கை அளித்தாள்.

"அப்பறம் இது மஹத் - க்குத் தெரிய வேண்டாம்" என்று கூறி விட்டாள்.

"யாருக்கும் தெரியாது. நான் ப்ராமிஸ் பண்றேன் முகி" என்றாள் மௌனா.

"டேய்! முக்தாவுக்குத் தாய் , தகப்பனாக நாம தான் கூட இருக்கனும். அதுவும் நான் கண்டிப்பாக இருந்தாகனும்" என்று கூறிக் கொண்டு இருந்தார் சித்ரலேகா.

"அம்மா! நீங்க இப்படி சொல்லலாம், ஆனால் அதை முக்தா செய்ய விட மாட்டாள்" என்று அழுத்தமாக உரைத்தான் கிஷான்.

"ஏன்டா?" எனக் கேட்டார் காஞ்சியப்பன்.

"ஆமா‌. நான் முகி கிட்ட கேட்கிறேன்" என்றார் சித்ரலேகா.

"அவளோட அம்மா இடத்தில் வேற ஒருத்தவங்களை நிக்க வைக்க விருப்பப்படவே மாட்டா" என்று தீவிரமாக கூறினான் கிஷான்.

"நீயா சொல்லாத! அவகிட்டயும் கேளு" என்று கூறினார் அவனுடைய அன்னை.

"அவளோட பதிலைத் தான் நான் இப்போவே சொல்லிட்டேன் ம்மா" என்று விடையளித்தான் மகன்.

"அதுக்குள்ளப் புரிஞ்சிக்கிட்டியா அவளை?" என்று கேட்டு, முக்தாவிற்கு அலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டார் சித்ரலேகா.

அதைப் பார்த்ததும் தந்தையிடம் கம்மிய குரலில்,"என்னப்பா இவங்க?" என்றான் கிஷான்.

"உங்கம்மா எது செஞ்சாலும் சரியா இருக்கும் மகனே!" என அலுங்காமல் கூறி விட்டார் காஞ்சியப்பன்.

"அத்தை" என்ற அழைப்புடன் பேசினாள் முக்தா.

"ஆங்… முகி ம்மா! நம்ம வீட்டுக்கு வாடா" என்றார்.

"இப்போ உடனே வரனுமா அத்தை?" என்று கேட்டாள் அவரது வருங்கால மருமகள்.

"இன்னைக்கு வேணாம். ஆனால் நாளைக்கு வந்துரு" என்று கூறினார் சித்ரலேகா.

அதற்கு முக்தா,"சரிங்க அத்தை‌. ஆனால் இதைப் பத்திக் கிஷான் எதுவும் சொல்லலை" என்று பதில் சொன்னாள்.

"நானே அவன்கிட்ட இன்னும் சொல்லலைடா ம்மா" என்றதும் சம்மதித்து விட்டாள்.

அந்த அழைப்பைத் துண்டித்தவுடனேயே,"என்னம்மா நீங்க இப்படி பண்ணிட்டீங்க?" என்று குறைபட்டான் கிஷான்.

"என்னடா? என் மருமகளுக்கு நான் கால் செய்து பேசினேன்! இதில் என்ன?" என்றார் சித்ரலேகா.

"நான் அவளுக்குக் கால் பண்ணிப் பேசப் போறேன். போங்க!" என்று தன் கைப்பேசியை எடுத்தான்.

"ப்ச்! நாளைக்கு வருவா, பேசிக்கோ. இப்போ கால் பண்ணுன கொன்றுவேன்!" என்று மகனை எச்சரித்தார்.

"ஃபோனை உள்ளேயே வை" என்றார் காஞ்சியப்பன்.

"அதெப்படி தாயில்லாதப் பொண்ணை அம்போன்னு விட முடியும் டா?" என்று வெகுண்டு எழுந்து கேட்டார் சித்ரலேகா.

"சரி தான்டா" என்று கூறினார் அவனது தந்தை.

"அப்படிங்களா அப்பா!" எனப் பல்லைக் கடித்தான் கிஷான்.

- தொடரும்

 

[Shalini shalu]

அத்தியாயம் 13

"நான் சொல்வதைப் பொறுமையாக கேளு ம்மா" என்ற தொடக்கத்துடன் பேசினார் சித்ரலேகா.

"உங்களோட கல்யாணத்தில் நான் உனக்கு எல்லாமா இருந்து என் மகன் கூட மேரேஜ் பண்ணி வைக்கிறதுல சம்மதம் தான?" என்று மகனுடைய மறுப்பையும் மீறி மருமகளிடம் கேட்டு விட்டார் சித்ரலேகா.

"அத்தை! அம்மா இருந்த இடத்தில்…" என்று அவள் தன் நிலையைச் சொல்ல முயல,

அதற்குள் காஞ்சியப்பன்,"உன் பையன் சொன்னதை தான் மருமகளும் சொல்லப் போறா லேகா" என்றார் மனைவியிடம்.

அவர்களிருவருடைய புரிதலைக் கண்டு, கணவனுக்கும், மனைவிக்கும் நிறைந்து தான் போனது மனம்.

ஆனால் முக்தா மறுத்தது தான் வருத்தத்தை அதிகப்படுத்தியது சித்ரலேகாவிற்கு.

"ஏன் டா ம்மா?" எனச் சோகமான முகத்துடன் மருமகளிடம் வினவினார்.

"அது வந்து அத்தை, என்னோட அம்மாவை நான் யாருடைய பிரதிபிம்பத்திலேயும் பார்க்க விரும்பலை.அவங்க எப்பவும் அவங்க மட்டும் தான்! அதை மறுக்க முடியாது என்னால்! அப்பாகிட்ட இதை எப்பவோ சொல்லிட்டேன். உங்ககிட்ட மறுக்கிறதுக்கு மன்னிச்சிருங்க" என்று ஏற்ற , இறக்கத்துடன் கூறி முடித்தாள் முக்தா.

அம்மாவின் இடத்தை நீங்களும் முழுமையடையச் செய்யவே முடியாது என்று மறுத்தவளிடம்,"ஓகே டா ம்மா" என்றார் சித்ரலேகா.

கிஷானுக்குத் தன்னவளது தயக்கம் புரிந்து விட, அவளது மென் கரங்களைப் பற்றிக் கொண்டான்.

"அந்தச் சடங்கு, சம்பிரதாயம் எல்லாம் சொல்லிக் கொடுக்க எனக்கு அனுமதி உண்டா முகி ம்மா?" என்று மருமகளிடம் விண்ணப்பம் வைத்தார்.

"அத்தை!" என்று அவரை அணைத்துக் கொண்டு,

"நான் உங்ககிட்ட எல்லா உரிமையையும் ஒப்படைக்கிறேன்" என்று உணர்ச்சிப் பொங்க கூறினாள் முக்தா.

"இல்லைடா. வேண்டாம். உன்னோட அம்மா மேல நீ வச்சிருக்கிற பாசத்தை நான் கலைக்க மாட்டேன்" என்று மென்மையாக கூறினார் சித்ரலேகா.

"சாரி அத்தை" என்றதும்,

"என்ன தான் இருந்தாலும் அவங்க இடத்தை நான் எடுத்துக்க நினைக்கிறது தப்பு தான் டா!" என்று பரிவுடன் சொன்னார்.

"அச்சோ!!" என முக்தா அதிர்ந்த போது,

"அம்மா … கொஞ்சம் பொரியல் வைங்க " என்று வேகமாகத் தாயிடம் தன் தட்டைக் காட்டினான் கிஷான்.

அவனை முறைத்தச் சித்ரலேகா,"நமக்குள்ளே சண்டை வரப் போகுதுன்னு முன்னெச்சரிக்கையாக இருக்கானாம்!" என்று கிண்டல் செய்தார்.

"இல்லைம்மா. உண்மையிலே எனக்குப் பொரியல் வேணும்" என்று சமாளித்தான் மகன்.

"இரு. நான் பரிமாறுறேன்" என அவனுடைய தட்டில் பொரியலை வைத்தார் காஞ்சியப்பன்.

"தாங்க்யூ அப்பா" என அவருக்கு நன்றி சொல்லி விட்டு,

"பார்த்தீங்களா? அப்பா தான் என்னை நம்புறார்!" என்று அம்மாவிடம் பெருமிதமாகச் சொன்னான் கிஷான்.

"நம்பட்டும்" என்றவர்,

முக்தாவிடம்,"நீ எதுவாக இருந்தாலும் எங்கிட்ட கேளுடா" என்று மருமகளைத் தாஜா செய்தார் சித்ரலேகா.

அவருக்கு எந்த வித தவறான அனுமானமும் இல்லை என்ற நிறைவில் அதிகமாகவே உணவை உட்கொண்டாள் முக்தா.

அதன் பிறகு,
"மௌனாவுக்கு மணப்பெண் தோழி நான் தான். சோ, அகதா மாதிரியே நானும் அவ கூடயே இருக்கனும்" என்று அவள் சொல்லவும், பொறி தட்டியது சித்ரலேகாவிற்கு.

"அப்படியா முகி? போயிட்டு வாடா" என அவளை ஆசீர்வதித்து அனுப்பி விட்டார்கள்.

"மகனே! மருமகளோட பிளான் எல்லாம், எனக்கு இப்போ தெரிஞ்சிருச்சு" என்று கிஷானிடம் கூறிக் கொண்டே கணவனின் அருகே உட்கார்ந்தார் அவனுடைய தாய்.

"பிளானா? அது என்னதும்மா?" என்று புரியாமல் கேட்டான்.

"உங்களுக்குப் புரிஞ்சிடுச்சு தான ங்க?" என்று காஞ்சியப்பனிடம் கேட்கவும்,

"ரொம்ப நல்லாவே!" என அவரும் சம்மதமாகத் தலையை ஆட்டினார்.

"சொல்லுங்க அம்மா" என அவசரப்படுத்தினான் கிஷான்.

"மௌனாவுக்குத் துணையாக கல்யாணத்தில் நிற்கப் போகிறதா சொன்னாளே? அதுக்கு என்ன அர்த்தம்ன்னா! அவளுக்கு நடக்கிற கல்யாணச் சடங்கு எல்லாத்தையும் இவளும் ரொம்ப பக்கத்தில் இருந்து பாக்கலாம். அதே மாதிரி இவகிட்டயும் பொறுப்பு கொடுப்பாங்க. அப்போ, தன்னோடு மேரேஜில் என்னென்னப் பண்ணனும்னு ஆட்டோமேட்டிக் ஆக முக்தாவுக்கு ஒரு கிளாரிட்டிக் கிடைக்கும் தான? அதுக்குத் தான்!" என்று புரிய வைத்தார் சித்ரலேகா.

"நம்மளை ஒதுக்குறாளா? இல்லேன்னா, நமக்கானது இது மட்டும் தான். மருமகளாக வேணும்னா வருவேன். மகளாக வேண்டாம்னு சொல்றாளா?" என்று தன் ஐயத்தைக் கேட்டார் காஞ்சியப்பன்.

"அந்தப் பெருந்தன்மை வேணாம்னு சொல்றா - ங்க. இப்போ எடுத்துக்காட்டுக்கு, மஹதனைக் காதலிச்சக் கடந்த காலமே வேண்டாம்னு சொல்லி இருக்கா, அதே மாதிரி அவங்க அம்மாவையும் யார்கிட்டயும் தேடக் கூடாதுன்ற வைராக்கியம் போல ங்க" என்று கணவனிடம் கூறினார்.

"நம்மகிட்ட எதுக்கு இவ்ளோ வைராக்கியம் அவளுக்கு?" என்று சோகத்துடன் வினா எழுப்பினான் கிஷான்.

"வைராக்கியம்ன்றது அவளோட இஷ்டம்டா. அது யார்கிட்ட வேணும்னாலும் நியாயமான விஷயங்களுக்குக் காமிக்கலாம்" என்று பதிலளித்தார் சித்ரலேகா.

"நாம அவகிட்ட நடிக்கவா போறோம் மா? உண்மையாகத் தானே நீங்கப் பாசத்தைக் காட்டப் போறீங்க?"

"ப்ச்! டேய்! அது அவளுக்கும் புரியுதுடா. அவங்க அம்மாவுக்கு இணையாக யாரும் இருக்கக் கூடாதுன்னு நினைக்கிறா!" எனப் பொறுமையை இழந்தார்.

"உங்களை மாமியார்ன்ற லிமிட்டோட நின்னுக்கச் சொல்றா! அப்படித் தான அம்மா?" என்று கேட்டான் கிஷான்.

"அது தப்பு இல்லையே? எல்லாரும் நான் உன் மாமியார் மட்டுமில்லை, அம்மாவாகவும் பார்த்துப்பேன்னு சொல்லனும்னு, அவசியம் இல்லையே? அவளுக்குத் தேவையான அன்பை, மாமியார் ஸ்தானத்தில் இருந்து கொடுத்துட்டுப் போறேன்" என்று எடுத்துக் கூறினார் அவனுடைய அன்னை.

"கரெக்ட் லேகா ம்மா" என்று மனைவியின் கருத்தை ஒப்புக் கொண்டார் காஞ்சியப்பன்.

"நீங்க தான முக்தாகிட்ட இந்த விஷயத்தை ஆரம்பிச்சீங்க? இப்போ நீங்களே கன்வின்ஸ் ஆகிட்டீங்க! அதெப்படி ம்மா?" என்று ஆர்வத்தை அடக்க முடியாமல் கேட்டு விட்டான் கிஷான்.

"எனக்குக் கேட்க உரிமை இருந்துச்சு கேட்டேன். அவளுக்கு மறுக்க உரிமை இருந்துச்சு, நியாயமான காரணம் இருந்துச்சு மறுத்துட்டா! அதை நான் அக்சப்ட் செய்துக்க தான வேணும்? சண்டை போடவா முடியும்?" என்று நிதர்சனத்தைக் கூறினார் சித்ரலேகா.

"சண்டை எல்லாம் போட்றாதீங்க ம்மா" எனப் பதட்டமானான்.

"கண்டிப்பாக நடக்காது விடுடா" என்றார் காஞ்சியப்பன்.

மௌனாவின் இல்லத்தில் தான் இருந்து கொண்டு, ஒவ்வொரு சடங்கைப் பற்றியும் அன்னபூரணியிடம் கேட்டுக் குறிப்பெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறாள் முக்தா.

"ப்ரக்னென்ட் ஆக இருந்தால் தான் வளையல் போட்டு வளைகாப்பு நடக்கும்னுப் பார்த்துருக்கேன். கல்யாணத்துக்கும் அதெல்லாம் நடைமுறையில் இருக்கா என்ன?"

"இருக்கு ம்மா" என அதற்கான விளக்கங்களைத் தெரிவித்தார் மௌனாவின் தாய் அன்னபூரணி.

தீபக் மற்றும் அவனது தாய் லலிதா செய்த அட்டகாசங்களால் தனக்குள் சுருங்கிப் போயிருந்தாள் அகதா.

மௌனாவைப் போல , அவளை வலுக்கட்டாயமாகத் தங்களது பேச்சில் இழுத்துக் கொண்டாள் முக்தா.

"பொண்ணு வீட்டு சைட் சொந்தக்காரங்களே இல்லாமல் இருந்தால் என்னப் பண்றது ம்மா?"

"முக்கியமான சடங்குகளைச் செய்றதுக்கு மட்டும் தூரத்து உறவினர்கள் கிட்ட கேட்டு அனுமதி வாங்கிப்பாங்க டா. ஆனால், ஒரு சிலர், தன்னோட சொந்தப் பிள்ளைங்களுக்குத் தான் முதலில் இதெல்லாம் பண்ணனும்னு முடிவாக இருப்பாங்க. அவங்களை டிஸ்டர்ப் பண்ணி விடக் கூடாது" என்று விடையளித்தார் அன்னபூரணி.

"ஓகே ம்மா" என்றாள் முக்தா.

ஒரு சில குடும்பங்களில் தாயோ, தந்தையோ அவர்களது இணையை இழந்திருந்தால், அவர்களுக்கு மூத்தவர்களோ, இளையவர்களோ தங்கள் உடன்பிறந்தவர்களுடைய பிள்ளைகளைக் கன்னியாதானம் செய்து கொடுக்கும் பொறுப்பை முன் வந்து ஏற்றுக் கொள்வர்.

ஆனால், ஒரு சிலர் தங்களது சொந்தப் பிள்ளைகளுக்குத் தான் முதல் உரிமை என்று நினைத்திருப்பர். அதையும் குற்றம் சொல்வதற்கில்லை.

இவற்றையெல்லாம் செய்வதற்குத் தனக்கு இப்படியான சொந்தங்கள் இருக்கிறார்களா? என்று யோசித்தாள் முக்தா.

- தொடரும்

 

[Shalini shalu]

அத்தியாயம் 14

'அப்படி யாரும் தனக்கு இல்லை' என்று உணர்ந்து, குறிப்பெடுப்பதைத் தொடர்ந்தாள் முக்தா.

"அம்மா! அவங்களுக்கு அடுத்ததைச் சொல்லுங்க. ஒரே விஷயத்திலேயே இருக்கீங்களே!" என்றாள் மௌனா.

அதன் பின்னர், இருந்த சடங்குகளை அவர் சொல்லச் சொல்லப் பட்டியலிட்டு முடித்து,

"எல்லாமே லிஸ்ட் எடுத்தாச்சும்மா" என்று மலர்ச்சியுடன் கூறினாள்.

"இப்போ ஓகேயா?" என அவளது கையிலிருந்த வெள்ளைத் தாளையும், பேனாவையும் வாங்கி ஓரத்தில் வைத்து விட்டாள் மௌனா.

அவர்களுக்கு நன்றி தெரிவித்தாள் முக்தா.

மஹதன் மற்றும் மௌனாவின் நிச்சயத்திற்கு, எவ்வளவு கூட்டம் வந்தாலும், தாராளமாகத் தாங்கும் அளவிற்கான, எல்லா இடங்களிலும் ஏஸி பொருத்தியிருந்த, விசாலமான கூடத்தைத் தான் புக் செய்திருந்தனர்.

அந்தச் செலவுகள் யாவற்றையும் தங்கள் பொறுப்பில் தான் விட வேண்டும் என்று உறுதியாக கூறி விட்டனர் சிவமணியும், அன்னபூரணியும்‌.

திருமூர்த்தி மற்றும் மஹதனின் அலுவலகங்களில் வேலை பார்க்கும் ஊழியர்கள் அனைவரையும் நிச்சயத்தார்த்தத்திற்கு வரவேற்று இருந்தனர்.

அதே போல, முக்கியஸ்தர்கள் எல்லாரையும் அழைத்திருந்தனர் அக்குடும்பத்தினர்.

மௌனாவுடைய பெற்றோரின் சொந்தங்கள் சிலர், தாங்களாகவே முன் வந்து அவளுடைய நிச்சயத்தைப் பார்க்க வந்திருந்தனர்.

அதிகாலையிலேயே தங்கள் மகனுடன் வந்திருந்தனர் சித்ரலேகாவும், காஞ்சியப்பனும்.

அவர்களுக்கு முன்னதாக ஆங்கே விஜயம் செய்திருந்தார் நீலகண்டன்.

"ஹாய் அங்கிள்" என அவரையும் வரவேற்று, தன் தாய், தந்தையுடன் உட்கார வைத்து விட்டு,"மஹதனோட ரூமுக்குப் போறேன்" என்றான்.

"மாப்பிள்ளை! என் பொண்ணு,
மௌனாவோட ரூமுக்குப் போய், ரொம்ப நேரமாச்சு. அவளை இவங்கப் பாக்கனும்ல? சோ, நான் வர சொன்னேன்னு கூப்பிட்டு வாங்க"என்று கூறினார் நீலகண்டன்.

"ஓகே அங்கிள்" என மஹதனுடைய அறைக்கு விரைந்தான் கிஷான்.

சமூகத்தில் முக்கியத் தொழிலதிபரின் மகனுடைய நிச்சயத்தார்த்தம் எனும் போது, அவர்களுடன் தோழமை பாராட்டுபவர்கள் மட்டுமில்லாமல், போட்டியாளர்களும் கூட மண்டபத்திற்கு வருகை புரிந்திருந்தனர்.

பார்வைக்குத் தெரிந்த, தெரியாத இடங்களில் எல்லாம் சிசிடிவி கேமராக்கள் பொருத்தியிருந்தார்கள்.

மஹதனுடைய மெய்க்காப்பாளன் அவற்றில் இருந்து கண்களை விலக்காமல், கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தான்.

"நண்பா" என்ற குரலுடன் மஹதனுடைய அறைக்குள் நுழைந்தான் கிஷான்.

"வாடா.." என்று அவனை அழைத்து,

"செக்யூரிட்டி செக்கிங் முடிஞ்சுதாடா?" என்றான்.

"கம்ப்ளீட் செக் பண்ணிட்டேன் டா. எல்லாம் நம்ம கன்ட்ரோலில் தான் இருக்கு"

"அப்போ சரி" எனத் தான், தாயாராகி விட்டதைப் பெற்றோரிடம் கால் செய்து தெரிவித்தான் மஹதன்.

"நான் முக்தாவைப் பார்க்கப் போறேன்" என்று நண்பனின் அறையிலிருந்து ஜூட் விட்டான்.

அப்போது தான் மௌனாவிற்கும் அலங்காரங்கள் முடிந்திருந்தது.

அதனால் அவளது அறையை விட்டு வெளியேற ஆயத்தமானாள் முக்தா.

கிஷான் தனது செல்பேசிக்கு அழைக்கவும்,
"மேக்கப் முடிஞ்சதுங்க. நான் அப்பாவைப் பார்க்க ஹாலுக்குத் தான் வந்துட்டு இருக்கேன்" என்றாள்.

"அவரும், என் அப்பா, அம்மாவும் சேர்ந்து தான் உட்கார்ந்து இருக்காங்க‌. உன்னை அழைச்சுட்டு வர சொல்லி மாமா என்னை அனுப்பினார்"

சிறு கால இடைவெளிக்குப் பிறகு, இவனைப் பார்த்ததும், அருகே வந்தாள்.

"மாமா உன்னைத் தேடுறாங்க முகி. என் பேரன்ட்ஸ் வந்துட்டாங்க" என்றதும்,

தந்தையின் அழைப்பு எதற்காக என்பதை உணர்ந்து,"ஓஹ்…! ஷ்யூர் கிஷான்" என்று அவனுடன் வேகமாக நடை போட்டாள் முக்தா.

"வெல்கம் ட்ரிங்க் கொடுத்தாங்களாடா?" என்று நீலகண்டனிடம் கேட்டார் திருமூர்த்தி.

"எல்லாம் வந்துடுச்சு. நாங்களும் ஜுஸ் குடிச்சிட்டுத் தான் பேசிக்கிட்டு இருந்தோம்" எனவும்,

"அரேன்ட்ஜ்மெண்ட்ஸ் எல்லாம் மௌனாவோட அப்பா,அம்மா தான் பண்ணியிருக்காங்க" என்று பெருமையுடன் கூறினார் திருமூர்த்தி.

"அப்படியா? கிளாஸ்ஸியா (classy- உயர்தரமான, நடை நயம் மிக்க, நாகரிகப் பாணியும் கொண்ட) இருக்கு!" என்று புகழ்ந்தார் காஞ்சியப்பன்.

"ஆமாம். செலவு பத்தி நீங்க எதுவும் கண்டிஷன் போடலையா?" என்றார் சித்ரலேகா.

"இல்ல ம்மா‌. ஏற்கனவே மஹத் பெண்ணோட டிரெஸ், ஜூவல்ஸ்ன்னு எதிலும் அவங்களைத் தலையிட விடலை. அந்த ஆற்றாமை அவங்களுக்கு இருக்கு. அதனால், நிச்சயத்தார்த்த ஏற்பாடுகளில் எதுவும் சொல்லக் கூடாதுன்னு ஒப்பந்தம் போட்டுட்டாங்க" என்று விவரித்தார் திருமூர்த்தி.

அப்போது, கிஷானுடன், முக்தாவும் வந்து விடவே.

மருமகளைக் கண்டதும், "முகி! இயர்லி மார்னிங் வந்துட்டியா? பொண்ணு அலங்காரம் முடிஞ்சிதா?" என்று விசாரித்தார் சித்ரலேகா.

"ஆங்! முடிஞ்சு தான் நான் வந்துட்டு இருந்தேன் அத்தை. அப்போ இவரோட ஃபோன் காலும் வர, அப்படியே இங்கே வந்தாச்சு" என்று மொழிந்தாள் முக்தா.

"மஹதன் ரெடி ஆகிட்டானா கிஷான்?" என்று தன் மகனைப் பற்றி அவனிடம் விசாரித்தார் திருமூர்த்தி.

"அவனும் தயார் ப்பா"

அப்படியென்றால் உடனே கணையாழிகளை மாற்றிக் கொள்ளும்
வைபவத்தை ஆரம்பிக்க வேண்டுமே! என்று தன் சம்பந்தியிடம் கூறினார் திருமூர்த்தி.

சிவமணி,"இதோ சொல்றேன் சம்பந்தி" என்று தன் மனையாளைத் தேடிப் போனார்.

அவரது துணைவி, கௌசல்யாவுடன் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்க்கவும்,

"பூரணி! மாப்பிள்ளையும், பொண்ணும் ரெடி. மோதிரத்தைப் போட்ற சடங்கை நடத்திடலாமா?" என்றார் சிவமணி.

"சரிங்க. வாங்க சம்பந்தி" எனக் கௌசல்யாவையும் அழைத்துப் போனார்கள்.

"கௌசி! மோதிரங்கள் உங்கிட்ட தான் இருக்கு. எடுத்துட்டு வா சீக்கிரம்!" என்று மனைவியிடம் கூறிவிட்டு, மஹதனைப் பார்க்கச் சென்றார் திருமூர்த்தி.

அன்னபூரணியும், தனது மகளைப் பாராத்து வரப் போனார்.

"அகிம்மா! மோதிரம் போட்ற நேரம் வந்தாச்சு.கூப்பிட்றப்போ, இவளை மேடைக்கு அழைச்சிட்டு வா"என்று அறிவுறுத்தினார்.

"முகி! என் கூட வா" எனத் தன் கைப்பையை எடுத்துக் கொண்ட கௌசல்யா, அவளையும் உடன் அழைத்துச் சென்றார்.

ஏனென்று கேட்காமல் அவரைப் பின்பற்றினாள் முக்தா.

"நீ தான் இந்த எங்கேட்ஜ்மெண்ட் ரிங்ஸை, மேடையில் வச்சு, அவங்க ரெண்டு பேருக்கும் கொடுக்கனும்" என்று உரிமையாக அவளுக்கு உத்தரவிட்டார் கௌசல்யா.

மஹதனைத் தான் விரும்பியதைச் சபையில் இருந்தவர்கள் அத்தனைப் பேருக்கும் தெரியும். அப்படியிருக்க, இதைச் செய்தால், அவர்கள் மத்தியில் இருந்து, கண்டிப்பாக ஏதாவது பேச்சு வரும்.அதையெல்லாம் தெரிந்தும் கூடவா, இவர் தன்னிடம் இவ்வாறு சொல்கிறார்! என்று திடுக்கிட்டது அவளுக்கு.

"என்ன முழிச்சுப் பாக்குற? நீ தான மணப்பெண் தோழி? அப்போ நீ தான் கொடுக்கனும்" என்று புன்னகை செய்தார் கௌசல்யா.

மணப்பெண் தோழி என்றால் மௌனாவுடன் மட்டும் இருந்தால் போதும், மஹதனின் பக்கமே செல்லத் தேவையிராது என்று தான் எண்ணினாள் முக்தா. ஆனால், இருவருக்குமான மோதிரத்தைத் தான் கொடுக்க வேண்டும் என்று விழைகிறார் கௌசல்யா. இது எதற்காக? என யோசித்தபடி அவள் தயங்கவும்,

"நீ யோசிக்கிறது எதுக்காகன்னுப் புரியுது முகி. அவங்களோட எண்ணத்தை மாற்றத் தான், இப்படி சொல்றேன்" என்க,

அவரைக் குழப்பமாக ஏறிட்டாள் முக்தா.

"மஹதனோட மனசில் நீயும் இல்லை, உன் மனசில் அவனும் இல்லை. ரெண்டு பேரும் ஃப்ரண்ட்ஸ் ஆகிட்டீங்க. உன்னோட கையால் அவங்களுக்கு இதைச் செய்தால், அவங்களோட தவறான அபிப்ராயம் மாறிடும். மத்தவங்களைப் பத்திக் கவலை எதுக்குன்னுத் தோனும்‌. உன்னைப் பத்திக் கேவலமாகப் பேசினவங்களுக்குக் கொஞ்சமாகப் பதிலடி கொடுத்தால் உனக்கும் நிம்மதியாக இருக்குமே! அதான்,
அது மட்டுமில்லாமல், உனக்குக் கிஷான் கிடைச்சதையும் எல்லாருக்கும் தெரியப்படுத்தனும். அது என் மகனோட நிச்சயத்தில் நடக்கனும்னு நான் ஆசைப்பட்றேன்டா ம்மா!" என்று விவரமாக கூறினார் கௌசல்யா.

அவருடைய நிதானமானப் பேச்சைக் கேட்டு, அவளுக்கும் அதே தான் தோன்றிற்று.

இத்தனைக் கோடி மக்கள் பார்க்கும் நேரலையில், அவதூறுப் பேச்சுக்களைக் கேட்டுக் கண்ணீர் வடித்த தனக்கு நியாயம் கிட்டப் போகிறது அல்லது குறைந்தது நிம்மதியாவது கிடைக்கப் போகிறது என்று அவரது விழிகளைச் சந்தித்தவள்,

"சரிங்க ஆன்ட்டி" எனக் கௌசல்யாவிடம் இருந்து, கணையாழிகளைக் கைப்பற்றினாள் முக்தா.

"நண்பா! மௌனாகிட்டப் பேசிட்டு வர்றேன்" என்று செல்பேசியுடன் சற்று விலகிச் சென்றான் மஹதன்.

அப்போது, "மோதிரங்களைக் கொண்டு வந்துட்டாங்க. அவன் எங்கே கிஷான்?" என்று கேட்டார் திருமூர்த்தி.

"பொண்ணுக் கூட ஃபோன் பேசப் போயிருக்கான் ப்பா" என்றான்.

"அழிச்சாட்டியம் பண்றான்" எனச் சலித்துக் கொண்டு மனைவியைத் தேடிக் கிளம்பினார்.

"மஹத்! நிச்சயம் நடக்கிற நேரத்தில் இதென்னது?" என்று பதட்டமானாள் அவனது காதலி.

"மௌனா! நீ பதட்டமாக இருப்பன்னுத் தெரியும். ஏதாவது பேசி கூல் பண்ணி, மேடைக்கு வர வைப்போம்னு பார்த்தால், இன்னும் நர்வஸ் ஆகுறியே!" என்று குறுஞ்சிரிப்புடன் கூறினான் மஹதன்.

"தானாகவே பதட்டம் வந்துடுது ங்க" என்று பெருமூச்சு விட்டாள்.

"அதைத் தடுத்து நிறுத்துறா மாதிரி எதாவது சொல்லவா?" என்று விஷமத்துடன் வினவினான்.

"சொல்லுங்க ப்ளீஸ்!" என அவள் ஊக்குவிக்கவும்,

"ஐ லவ் யூ மௌனா! இந்தப் பதட்டத்தில் என்னைக் காதலோட பார்க்கிறதை மறந்துடாதம்மா ப்ளீஸ்! இன்னும் நீ எனக்குப் புரபோஸ் கூட செய்யலை" என்றான் மஹதன்.

அவன் காதலைச் சொன்னதிலேயே பதட்டம் குறைந்து, மௌனாவின் விழிகளில் வெட்கம் துளிர்த்தது.

"நான் புரபோஸ் பண்ணுவேன்! ஆனால் இப்போ இல்லைங்க!" என்று அதே வரியை அட்சுப் பிசகாமல் சொல்லி அழைப்பைத் துண்டித்தாள் மௌனா.

தன்னவளுடைய பதட்டத்தைத் தணித்தவனுக்கும், உற்சாகமும், ஆரவாரமும் அதைவிட, காதலும், ஆசையும் பெருகிற்று.

இங்கோ,"மஹதனோட மோதிரத்தை எங்கிட்ட கொடு முகி?" என்று தன் கரத்தை அவள் புறம் நீட்டினான் கிஷான்.

"அது…" என்று தயங்கி நின்றாள் முக்தா.

"என்னம்மா?" என்று கனிவுடன் கேட்டான்.

"நான் தான் இரண்டு பேருக்கும் இதைக் கொடுக்கனும்னு கௌசல்யா ஆன்ட்டி கேட்டுக்கிட்டாங்க கிஷான்" என்றாள்.

"அப்போ நீயே கொடு. இதுக்கு ஏன் தடுமாறுற!" என்றவாறு அவளைச் சமாதானப்படுத்தினான் கிஷான்.

"அதுக்கு அவங்க சொன்னக் காரணம்?" என்று முழுவதும் சொல்லி முடித்தாள் முக்தா.

"கௌசல்யா ம்மா சரியாகத் தான் டிஸைட் செய்திருக்காங்க. வா" என மேடைக்குக் கீழே அழைத்துச் சென்று இவ்விஷயத்தை மற்றவர்களிடமும் போட்டுடைத்தான் கிஷான்.

"அவங்களுக்கு உண்மையிலேயே நல்ல மனசு" எனத் தன் மகளிடம் சொன்னார் நீலகண்டன்.

"இன்னும் மஹதனும்,மௌனாவும் ஃபோன் பேசிக்கிட்டு இருக்கிறாங்க" என்றார் திருமூர்த்தி.

"இந்நேரம் பேசி முடிச்சிருப்பாங்க அப்பா" என்றான் கிஷான்.

"அதோ அகதா வர்றாங்க" என்று கூறினாள் முக்தா.

"மௌனாவை மேடைக்குக் கூப்பிட்டு வா அகிம்மா. நீயும் கூட போ முகி" என்றார் அன்னபூரணி.

"நீ உன் நண்பனை அழைச்சிட்டு வா" என்று கிஷானிடம் சொன்னார் காஞ்சியப்பன்.

அங்கு குழுமியிருந்தவர்கள் எல்லாரும் மேடையைப் பார்க்க ஆரம்பத்தனர்.

உயர்தர வகையிலான கோட்,சூட் அணிந்து, ஸ்டைலாக நடந்து வந்தான் மஹதன். அவனுக்கு நேரெதிராக இருந்தப் படிகளில், நுணுக்கமான வேலைப்பாடுகளுடன், அவளுக்கென்றே கச்சிதமாக வடிவமைத்திருந்த உடையை உடுத்தி இருந்த மௌனா, தன் மென் பாதங்களை வைத்து ஏறி வந்தாள்.

காதல் பார்வையால் தாக்கியவாறு வந்த மௌனாவின் கண்களில், சிறு பதட்டமும் இல்லாதது கண்டு, நிம்மதியுற்றான் மஹதன்.

அவன் நினைத்ததை நடத்திக் காட்டி விட்டான் அல்லவா!

மைக்கை வாங்கி,"ஹலோ! லேடீஸ் அண்ட் ஜென்டில்மென்! என்னோட ஒரே சன் மஹதனுக்கும், சிவமணி அண்ட் அன்னபூரணியோட டாட்டர் மௌனாவுக்கும் நடக்கப் போற இந்த எங்கேட்ஜ்மெண்ட்டுக்கு வந்திருக்கிற உங்களை மனமார வரவேற்கிறேன்" என்று தன் குரலை உயர்த்திப் பேசினார் திருமூர்த்தி.

அதை ஏற்றுக் கொண்டதற்கு சாட்சியாகப் பலத்தக் கரகோஷம் எழுந்தது.

மௌனாவின் பெற்றோரான சிவமணிக்கும், அன்னபூரணிக்கும் கொஞ்சம் கூச்சமாக இருந்தது. இவ்வளவு கூட்டத்தைப் பார்த்து மிரண்டு போயிருந்தனர்.

அவர்களிடம் மெதுவாக,"உங்களோட பொண்ணும் இதே நிலையில் தான் இருப்பா. உங்கப் பதட்டத்தை வெளியே காட்டிக்காதீங்க, நிமிர்ந்து நில்லுங்க" என்று உரைத்தாள் அகதா.

அதைக் கேட்டுத் தானும் திரும்பி, அவர்களைப் பார்த்து, தைரியம் கொள்ளுமாறு புன்னகைத்தாள் மௌனா.

"இப்போ மோதிரத்தை மாத்திக்கப் போறாங்க" என்று திருமூர்த்தி அறிவிக்கவும்,

கௌசல்யா தந்தவற்றை விரிந்த சிரிப்புடன் மஹதன் மற்றும் மௌனாவின் கரங்களில் அளித்தாள் முக்தா.

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்ததும், கீழிருந்த ஒரே ஒரு சிலர் தங்களுக்குள் பேசிக் கொள்ள, அதைக் கடந்து செல்லும் வண்ணம், மௌனாவின் தோளைப் பற்றி, அவளை முன்னேறிச் செல்ல உந்தினாள்.

"நண்பா! போ" என்று வாழ்த்தியவாறு மஹதனை அனுப்பினான் கிஷான்.

கணையாழிகளைக் கையில் வாங்கி, ஒருவருக்கொருவர் மற்றவருடைய மோதிர விரல்களில் அணிவித்து மகிழ்ந்தனர் மணமக்கள்.

"லவ் யூ மஹத்" என்று அவன் தலைகீழாய் நின்று தண்ணீர் குடிக்காத குறையாக கேட்டுப் பார்த்தும், சொல்லாமல் வக்கனைக் காண்பித்துக் கொண்டிருந்த மௌனாவோ, இன்று இப்படியான ஒரு சூழலில், மொழிந்திருக்க, திகைப்படைந்து நின்று விட்டான் மஹதன்.

அவள் தன்னவனுக்கு மட்டும் கேட்கும் விதமாக கூறியிருந்ததால், மேடையில் நின்றிருந்தவர்களும், கீழே அமர்ந்திருந்தவர்களும் மணமக்களுடைய அலாதி அமைதியின் காரணம் என்னவோ? என்று தங்களது பார்வையைக் கூர்மையாக்கினர்.

"டேய்! என்னடா ஃப்ரீஸ் ஆகி நிக்கிற? மௌனா என்ன சொன்னாங்க?" என்று நண்பனின் தோளைத் தட்டினான் கிஷான்.

மௌனாவின் கன்னம் ஏன் இவ்வளவு சிவந்துள்ளது? முகத்தில் போட்ட அலங்காரத்தில் ஏதாவது சேராமல் போய் விட்டதா அவளுக்கு? என்று அவளை ஆராய்ந்தவள்,

"முகத்தில் போட்டிருக்கிற மேக்கப் ஸ்கின்னுக்கு ஒத்துக்கலையா?" என்று மணப்பெண்ணிடம் வினவினாள் முக்தா.

"அச்சோ! இல்லைங்க" என்று அவளது காதில் ஓதினாள் மௌனா.

அதன்பின் தான் முற்றிலும் புரிந்தது அவளுக்கும், அகதாவிற்கும்.

அவளைச் சீண்டுவதற்காக சிரித்து வைத்தவள், கிஷானிடம் உண்மையை உரைத்து விட்டாள் முக்தா.

கீழிருப்பவர்களுடைய முணுமுணுப்பு அதிகமாகி விடவும்,

"கைஸ்! ஒன்னும் இல்லை. கொஞ்சம் அதிகமாக எக்ஸைட் ஆகிட்டாங்க. அவ்ளோ தான்" என்று பேச்சிற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தான் கிஷான்.

தன் பெண்ணின் வதனமும், மாப்பிள்ளையுடைய குறுஞ்சிரிப்பும், பெற்றோருக்கு நடந்ததைச் சொல்லாமலேயே உணர்த்தியது.

"ஸ்டேஜையே இரண்டு பண்ணிட்டு இருக்காங்க!" என்று சிரித்தார் சித்ரலேகா.

"ஆமாம் லேகா. மஹதனைப் பார்த்தால் வெட்கப்படுறா மாதிரி தெரியுது" என்றார் அவரது கணவர்.

"மௌனா ஏதாவது சொல்லி இருப்பா. அதான் ரியாக்ட் செய்திருக்கான் போல!" என்று விஷயத்தைக் கணித்து விட்டார் நீலகண்டன்.

"கொஞ்ச நேரத்தில் களேபரம் பண்ணிட்டீங்க" எனச் செல்லமாக இருவரையும் கடிந்து கொண்டார்கள் அவர்களுடைய பெற்றோர்கள்.

அலங்கரிக்கப்பட்ட நாற்காலியில் சமர்த்தாக அமர வைக்கப்பட்டு, சபையினரைப் பார்த்துக் கை கூப்பி வணங்கினர் மணமக்கள்.

"இப்படியா பண்ணுவ?" என்று மௌனாவின் காதில் கிசுகிசுத்தான் மஹதன்.

"நானும் அதிரடியாக இதைச் செய்யனும்னு யோசிச்சிட்டு இருந்தேன். இப்போ திருப்தியாக இருக்குங்க" என்று கண் சிமிட்டினாள்.

"இப்பவும் முணுமுணுத்துப் பேசாமல் சபையில் இருக்கிறவங்களைப் பார்த்து நேராக உட்காருங்க" என்று அறிவுரை வழங்கினார் அன்னபூரணி.

முக்கியப் புள்ளிகள் தவறாமல் வந்திருந்ததால், அவர்களுடன் இணைந்து புகைப்படம் எடுத்துக் கொள்ளவே பாதி நாள் போயிற்று.

குடும்பத்துடன் ஓரிரண்டு புகைப்படங்கள் தான் எடுக்க முடிந்தது.

ஆனால், மேலே சுற்றிக் கொண்டிருந்த ட்ரோன் கேமராக்கள் நிச்சயத்தார்த்த நிகழ்வுகளை முழுவதுமாகப் படமெடுத்து தள்ளி இருக்க அவற்றையும் கண்காணித்துக் கொண்டு இருந்தனர் மெய்க்காப்பாளர்கள்.

சாப்பாட்டிற்கு பஃபே முறையை வைத்திருந்ததால், அனைவரும் தங்களுக்கான உணவுகளைத் தட்டில் எடுத்துக் கொண்டு, ருசித்து உண்டனர்.

மௌனாவும் , மஹதனும் உணவுண்ண, கிஷானுடன் பேசிக் கொண்டே உண்டு கொண்டிருந்தாள் முக்தா.

- தொடரும்